Tabula Rasa

Ποσα καλλυντικα χρειαζεται μια γυναικα.

2010-01-24T20:12:00.002Z

Πραγματικα ποσα καλλυντικα χρειαζεται; Μεσα μου εχω καταταξει τις γυναικες σε τεσσερις κατηγοριες: 1) η γυναικα που βαζει τα παντα και ειναι κουκλα 2) η γυναικα που βαζει τα βασικα ή τιποτα και ειναι κουκλα 3) η γυναικα που βαζει τα παντα ή τα βασικα (δεν εχει σημασια) και ειναι παντα χαριτωμενη/αξιοπρεπης/εμφανισημη 4) η γυναικα που δε βαζει τιποτα και ειναι χαλια.

Στην κατηγορια 1 ειναι ολες αυτες οι κουκλες που βλεπω κατα καιρους ειτε στα ΜΜΕ ειτε στο δρομο. Στο δρομο πιο σπανια βεβαια, γιατι οσο να πεις δε μενω στο L.A. or N.Y. Στην κατηγορια 2 (που ειναι και η πιο σπανια) μπαινει η γυναικα τυπου Gisele. Αυτη δε βαζει τιποτα, ετσι οπως ειναι τι να βαλει. Και η Μονικα Μπελουτσι. Αυτες και με ενα απλο παντελονι και ενα απλο τι-σερτ, μαλλι αλογοουρα, παλι θα ειναι κουκλες. Στην κατηγορια 3 μπαινουν ολες οι γλυκουλες και ομορφουλες γυναικες της απλης καθημερινοτητας. Στην 4η μπαινει η γυναικα που για καποιο λογο δε θελει ή δε μπορει να προσεχει τον εαυτο της και δυστυχως φαινεται.

Εγω ειμαι στη γενικη κατηγορια 3. Αυτο σημαινει πως ο.τι και να βαλω απο καλλυντικα, ποτε δε θα γινω οπως αυτες στα περιοδικα και τις ταινιες. Μπορει αμα εμενα κι εγω στο Χολιγουντ και με αναλαμβανε ο γκουρου καθε ειδους (μαλλι, νυχια, μακιγιαζ, διατροφη, γυμναστικη, ρουχα κτλ) να γινομουν κουκλα περιοδικου. Γιατι αυτη ειναι σημαντικη διαφορα, οσο και να προσπαθουμε με τα δικα μας μεσα ομορφιας, δε φτανουν τον επαγγελματια.

Οταν, λοιπον, εκανα ξεκαθαρισμα στα πραγματα μου, οπως εγραφα στο κατω ποστ, ειδα οτι ειχα απειρα μπουκαλακια και γιατροσοφια ομορφιας. Πραγματικα τα χρειαζομαι ολα αυτα; Εκανα μια λιστα με τα βασικα (για μενα) προιοντα ομορφιας, κυριως για να μπορεσω να οργανωθω, να δω τι ειναι περιττο, τι χρειαζεται πραγματικα για να ειμαι αξιοπρεπης και εμφανισημη:

1) Σαπουνι προσωπου
2) Scrub προσωπου
3) Μασκα Βαθυ Καθαρισμου προσωπου
4) Ενυδατικη κρεμα
5) Lip balm
6) Αρωμα
7) Αποσμητικο
8) Κρεμα χεριων
9) Κρεμα σωματος
10) Γαλακτωμα ή λαδι ντεμακιγιαζ
11) Ειδη μακιγιαζ
12) Βερνικι νυχιων
13) Ξεβαφτικο νυχιων

Εαν εχω απο ενα προιον (πλην του μακιγιαζ) τοτε χωρανε ολα σε ενα νεσεσερ μεγαλου μεγεθους. Εγω τοτε γιατι εχω χιλια δυο τσαντακια, σε χιλια δυο συρταρακια, αφου οτι σκ*τα και να βαλω πανω μου Ζιζελ δε γινομαι;

Ξεκαθαρισματα.

2010-01-23T16:24:00.003Z

Τωρα που γυρισα στο σπιτι των παιδικων και εφηβικων μου χρονων, στο παιδικο(!) δωματιο ηταν μια καλη στιγμη να κανω καποια ξεκαθαρισματα. Σχεδον 10 χρονια τωρα που ελειπα, μαζευτηκε πολυ σαβουρα. Μια και δυο λοιπον, παιρνω ενα σπιραλ τετραδιο του αδερφου μου, παω στο δευτερο θεμα (3-θεματικο, το πρωτο γεμισε με ασκησεις οικονομικης θεωριας απο τις πανελλαδικες, τα υπολοιπα θεματα αδεια-τζαμπα να παει το χαρτι) και αρχιζω να γραφω τις δικες μου ασκησεις οικιακης οικονομιας. Πως θα ξεκινησω και απο που; Πρωτα τα μικροπραγματα-διαφορα αντικειμενα, μετα ρουχα και τελευταια καλλυντικα και κοσμηματα. Ντουλαπακι γραφειου, συρταρια με τη σειρα και τελος ραφια και λοιπες επιφανειες οπως κομοδινο. Καθε φορα που τελειωνα κατι το εσβηνα με ικανοποιηση. Αρκετα γρηγορα καταλαβα οτι ηταν κατι παραπανω, σα ψυχοθεραπεια ενα πραμα, ενα ξεκαθαρισμα για την καινουρια αρχη στην Ελλαδα.

Μ'αυτα κι αυτα, μου πηρε και πολυ καιρο, νομιζα πως θα τελειωνα σε 2-3 μερες αλλα το ολο σκηνικο κρατησε κανα μηνα, με τη μανα μου σε κατασταση αμοκ την τελευταια βδομαδα να τε-λειω-νω γιατι ειχε βαρεθει να βλεπει ακαταστασια παντου. Αλλο κι αυτο, για να τακτοποιησεις κατι να πρεπει να γινει πρωτα ο κακος χαμος και μετα "ησυχια, ταξη κ ασφαλεια". Περιεργο, αυτο ενοιωσα, ασφαλεια. Ολα ειναι ωραια αρχειοθετημενα, ξερω πλεον που να βρω τι. Βιβλια που δεν ηθελα τα πηγα στη δημοτικη βιβλιοθηκη της πολης μου, μου στειλανε και thank you note για τη δωρεα! Βιβλια σχολικα, βοηθητικα, τετραδια, φυλλαδια, ολα ανακυκλωση. Ρουχα που δεν ηθελα πλεον τα εδωσα σε μια φιλανθρωπικη οργανωση. Ολα ωραια και καλα. Εκει που πραγματικα τα ειδα ολα ηταν με τα απειρα μπουκαλακια, δειγματακια, κρεμουλες, ενα σωρο. Πως τα μαζεψα εγω ολα αυτα; Πως;

Lemon darling!

2009-02-19T21:42:00.005Z

Μιας και δεν εχω δουλεια, αλλα σε δουλειες να βρισκομαστε, επιδιδομαι στο λατρεμενο σπορ. Να κανω κατι με τα χερακια μου και ειδικα με κατι που μου αρεσει πολυ. Το λεμονι. Πηρα τη συνταγη απο τουτο τον μαγειρα και εχουν αναστεναξει τα σφηνοποτηρα. Ειναι τελειο μετα απο ασυδοσιες (που εχεις σκασει, αλλα συνεχιζεις να τρως!)

Αντιγραφω λοιπον:

1 μπουκάλι βότκα (προτεινει golden ring).

Φλούδες από 5 καλά πλυμμένα λεμόνια.

1 φλυτζ. σιρόπι.

"Πλένουμε καλά τα λεμόνια.Τα καθαρίζουμε πολύ προσεκτικά προσέχοντας να μην "πάρουμε" την άσπρη σάρκα του λεμονιού γιατί πικρίζει. Γεμίζουμε ένα καθαρό γυάλινο δοχείο με τη βότκα κ προσθέτουμε τις φλούδες από το λεμόνι. Κλείνουμε καλά το δοχείο κ το φυλάσσουμε σε κάποιο ντουλάπι. Κάθε δυο μέρες ανακατεύουμε το βάζο."

"Μετά από 10 μέρες, αφαιρούμε τις φλούδες κ περνάμε τη βότκα μέσα από ένα χάρτινο φίλτρο καφέ.( Γενική αρχή: Όταν φιλτράρουμε ο,τιδήποτε μέσα από υφασμάτινα ή χάρτινα φίλτρα καλόν είναι προτύτερα να τα έχουμε βρέξει ελαφρά).Προσθέτουμε το συρόπι, ανακατεύουμε, φυλάσσουμε σε μπουκάλι που κλείνει καλά γιατί το ποτό αυτό εξατμίζεται εύκολα."

Ειναι απο τα πιο ωραια λικερ που εχω δοκιμασει!

Τα περιεργα και παραδοξα της δουλειας μου.

2009-02-18T11:05:00.004Z

Εδω και καιρο ηθελα να γραψω για τον παραξενο για μενα τροπο που δουλευω. Σε οσους το εχω εξηγησει, ειδικα απο Ελλαδα, το βρισκουν απιστευτο. Δουλευω σε μια πολυεθνικη τεχνικων συμβουλων. Αυτο σημαινει πολυ γενικα οτι πουλαμε υπηρεσιες, εξειδικευμενο προσωπικο και συγκεκριμενα προσοντα. Μας προσλαμβανουν αλλες εταιριες με συμβολαια, για συγκεκριμενο χρονικο διαστημα μεχρι να τελειωσει ενα προτζεκτ.

Οσοι δεν απασχολουνται σε καποιο προτζεκτ...απλα καθονται. Τους τελευταιους μηνες με την οικονομικη κριση, ειναι σαφες οτι πολλες εταιριες σταματησαν τα συμβολαια, δεν τα ανανεωσαν κτλ. Αυτο σημαινει οτι πολλοι δεν ειχαμε καποιο προτζεκτ. Γι αυτο το λογο απελυσαν αρκετο κοσμο. Εγω ναι μεν δεν απελυθη, αλλα το προτζεκτ μου σταματησε κακην κακως, δεν υπηρχαν λεφτα, και απο τοτε δε δουλευω. Πληρωνομαι κανονικα απο την εταιρια μου, τυπικα ειμαι εργαζομενη.

Τωρα θα με ρωτησει καποιος τι κανω ολη μερα...Τις πρωτες μερες ειχα ψιλοσοκαριστει απο το αποτομο σταματημα μου, ειχα απογοητευτει πολυ επειδη ηταν μια δουλεια που πραγματικα μου αρεσε και δεν ειναι ευκολο να βρω κατι παρομοιο. Ηταν η περιοδος των απολυσεων και ημουν σχεδον σιγουρη οτι θα ημουν κι εγω μεσα σε αυτους, μιας και δεν δουλευα και δεν εφερνα λεφτα στην εταιρια.

Τις επομενες μερες/βδομαδες δεν εκανα και πολλα. Το πρωι χαζευα στο νετ, διαβαζα διαφορα, το απογευμα και το βραδυ εβγαινα εξω. Οσο καφε δεν εχω πιει στο Λονδινο τοσα χρονια, τον ηπια μαζεμενο σε 3 μηνες. Βολτες, βολτες, βολτες. Απο το Σοχο και γενικα το κεντρο, εχω μετρησει ολα τα πεζοδρομια. Φαγητο εξω, ποτα εξω.

Οι γονεις μου απορουν. Τι να πουν οι ανθρωποι. Ο μπαμπας μου ολο με ρωταει αν χρειαζομαι λεφτα. Μα πληρωνομαι, του λεω. Και μαλιστα λογο εταιριας και αντικειμενου, πληρωνομαι ικανοποιητικα για το επιπεδο μου και το γεγονος οτι δουλευω 1,5 χρονο (μεχρι αυξηση πηρα). Οπως το εθεσε και ο αδερφος μου περναω τα καλυτερα φοιτητικα χρονια. Χωρις καθολου διαβασμα και με πολλα λεφτα.

Αποφασισα να φυγω, να γυρισω Ελλαδα. Θα ζητησω μεταθεση, κι αν δε μου τη δωσουν, εφυγα. Μου την εχει βαρεσει.

Ενας κυκλος κλεινει αραγε;

2009-02-17T17:39:00.004Z

Μ'αυτα και μ΄αυτα, περασε ο καιρος και δεν εγραψα για ενα θεμα που καιει. Το εργασιακο. Ολοι ειναι αγχωμενοι, οι δουλειες πανε ολο και χειροτερα και υπαρχει μια γενικη απαισιοδοξια. Πριν απο λιγους μηνες γλιτωσα ενα μεγαλο κυμα απολυσεων. Ημουν απο τους τυχερους που δεν τους απελυσαν. Απο τοτε ομως δε δουλευω. Παραδοξο, το ξερω. Πληρωνομαι κανονικα, αλλα καθομαι. Και αυτο εχει αρχισει να γινεται ενοχλητικο και να με "ριχνει" πιο πολυ απ'οτι εαν με ειχαν απολυσει τοτε.

Ειναι η στιγμη για να αλλαξουν τα πραγματα. Σκεφτομαστε παντα θετικα και αισιοδοξα. Οπως λεει και ο μπαμπας μου "ολα γινονται".

υγ. εχω σταμπαρει ενα φορεματακι τοσες μερες και σκεφτομαι να το παρω. τρεις μηνες τωρα που καθομαι εχω ξεσκιστει στα ψωνια σε σημειο που εχω αρχισει να βαριεμαι. ε οτι θα ερχοταν η μερα που θα ευχομουν να αρχιζα δουλεια για να μην ψωνιζω, δεν το περιμενα!!!

In the mood for love.

2009-02-15T17:11:00.002Z

Χθες ηταν η γνωστη μερα της καρδουλας, των λουλουδιων και της σοκολατας, εμεις καταληξαμε στο Jazz Cafe να ακουσουμε μια σαξοφωνιστρια και γεμισε η ψυχη μας χαρα και αισιοδοξια!

Η YolanDa Brown ειναι μια τρομερη νεα τζαζ φωνη στο χωρο, κατα τους ειδικους παντα. Εγω δεν ξερω και πολλα απο τζαζ, δεν ακουω συχνα αλλα αυτο που ακουσα χθες ηταν εντυπωσιακο. Η κοπελα παιζει το σαξοφωνο καταπληκτικα!

Αξιζει το κοπο να την δειτε:

www.myspace.com/missyolandabrown

Το καροτσακι της λαικης.

2009-02-12T12:00:00.008Z

Tο καταστημα Desigual ειναι ενα απο τα αγαπημενα μου τα τελευταια 2 χρονια και εχω αφησει εκει ενα μεγαλο ποσοστο απο τον καλοπληρωμενο αγγλικο μισθο μου. Μολις παω Ελλαδα θα περναω μονο απ' εξω αλλα αυτο ειναι αλλο θεμα. Μιας και παω εκει πιο συχνα κι απο τι παω στην τουαλετα (που λεει ο λογος), παρεα με τον Κωστη, εχουμε (εχει) πιασει γνωριμιες με εναν Ελληνα πωλητη. Πριν λιγες μερες λοιπον πηγαμε και πηραμε ενα παλτο και αυτος μας εκανε ενα δωρακι. Ενα καροτσακι λαικης.

Εαν δεν ειναι αυτο καροτσακι για την λαικη, να πας να κουβαλας τις ντοματες και τα κρεμμυδια, τοτε τι ειναι! Που μπορεις να πας με αυτο και να το παρεις; Στη σχολη οχι, στη δουλεια με τι-πο-τα, στο αεροπλανο δε χωραει, αντε κανα ταξιδι με το αυτοκινητο αλλα και παλι ειναι δυσχρηστο για το πορτμπαγκαζ, τι να το κανεις; Ο Κωστης δεν ηθελε να το παρει, η Αννα ενθουσιαστηκε επειδη ειναι και τσιριγκιτζιδικο, εγω ημουν ντεμι. Μετα που το ξανασκεφτηκα ομως, ειλικρινα με βλεπω με τρεντυ καροτσακι στη λαικη να παιρνω βλητα!

Ποιος θα το επαιρνε αυτο το καροτσακι; Ισως και γι αυτο μας το εδωσε, ηθελαν να το ξεφορτωθουν. Βεβαια καπως ετσι γινονται τα τρεντς. Βλεπεις μια τρελη (εγω θα ειμαι) με τετοιο καροτσακι να ψωνιζει και τσουπ θες κι εσυ, γιατι οχι, καλυτερη ειναι αυτη απο σενα; Οπως λενε, επιστρεφουμε αργα αλλα σταθερα στις παλιες καλες αξιες των γιαγιαδων μας! Μη μας βγει και η μεση!

Dirty Dancing

2008-11-11T21:17:00.003Z

Χθες πηγαμε στο Dirty Dancing The Musical στο Aldwych Theatre London. Ενταξει, οτι θα με επαιρναν τα ζουμια στην τελευταια σκηνη δεν το περιμενα με τιποτα. Αλλα ηταν τοσο μα τοσο συγκινητικο και οπως ειπε και η Αννα, θυμηθηκαμε την τινειτζερ εποχη μας και να τα κλαμματα...Νοσταλγια ενοιωσα, οταν θυμηθηκα ποτε ειχα δει την ταινια...με τη μαμα μου, καλοκαιρι, ειχαμε ριξει ενα στρωμα στο πατωμα και το ειδαμε αγκαλια...

Αχ Baby, nobody should put you in the corner!

* Μερικα λογια για το θεατρικο: η παραγωγη αποψη, οι χορευτες τελειοι, ο πρωταγωνιστης και η πρωταγωνιστρια ηταν αρκετα καλοι, δυστυχως η συγκριση με τους ηθοποιους της ταινιας ειναι αναποφευκτη, παρ'ολα αυτα δεν με απογοητευσαν, με συγκινησαν. Το συνιστω, ειδικα αμα εχεις δει την ταινια και την εχεις λατρεψει, η συγκινηση στο τελος ειναι εμπειρια ζωης!!!

Περιμενοντας την απολυση.

2008-11-04T11:04:00.004Z

Δουλευω λοιπον σε μια πολυεθνικη, στο αγγλικο τμημα, και προφανως μας πηρε κι εμας ελαφρως η μπαλα. Το πολυποθητο προτζεκτ μου σταματησε προσωρινως, no cash, κι εγω απλα καθομαι και περιμενω.

Την 11 Νοεμβρη θα ξερω εαν θα ειμαι στους "επιλεκτους". Η λιστα με τα ατομα που αναγκαστηκα θα φυγουν. Αλλα ο λογος που γραφω αυτο το ποστ ειναι αλλος. Περιμενω με αγωνια την 11η οχι για να μαθω αν θα εχω δουλεια η οχι, αλλα για να μαθω εαν θα κανω τα ψωνια που θελω η οχι. Ειπα δηλαδη στον εαυτο μου, οτι δε θα επιτρεψω να στενοχωρηθω για την απολυση, αλλα επειδη τελικα θα αναβαλλω προσωρινως την αγορα εκεινης της υπεροχης τσαντουλας.

Και την αγορα καποιων δωρων, και την αγορα κατι καλλυντικων κτλ κτλ.

Δε θα με τρελανουν αυτοι.

Ολγα Λασκαρατου - Μελωδια

2008-10-19T17:44:00.003+01:00

Ακουγοντας μια πολυαγαπημενη παραγωγο στο Μελωδια, και αναρωτιομουνα τι να γραψω, τι να γραψω, ειπα θα γραψω γι αυτην και την εκπομπη της.

Εχει φοβερη φωνη, καθολου κλασσικη ραδιοφωνικη (ξερεις αυτη η γλυκερη - ερωτικη, μεταξυ μας εμετικη). Ειναι τελεια να την ακους, ειναι μπασα, i love it, τρελαινομαι για γυναικες με μπασα φωνη.

Βαζει τελεια μουσικη για το απογευμα του Σ/Κ. Εβαλε το Μονογραμμα του Ελυτη με μουσικη Κλιντ Μανσελ- The fountain, διαβαζει η Καριοφυλλια Καραμπετη, ιδιωτικη ηχογραφηση. Ε το ακουω και κλαιω.

Βαζει Χατζηδακι, βαζει ωραια ερωτικα τραγουδια, βαζει ξενες μπαλαντες, αχ Ολγα, Ολγα...

Ειχα ασχημη διαθεση και τωρα νοιωθω πολυ καλα. Πραγματικα αξιζει να ακους τοσο ωραιες εκπομπες με ανθρωπους που φαινεται οτι αγαπανε τη μουσικη και εχουν ωραια αισθητικη αυτης.

Τα ρουχα της δουλειας.

2008-10-17T19:47:00.003+01:00

Μεσα σε ολο το γενικο ξεσκαρταρισμα που πρεπει να κανω ειναι και η ντουλαπα μου. Που αποδεικνυεται πιο δυσκολη υποθεση απ' οτι νομιζα. Πως μπορεις να πεταξεις ρουχα που δεν σου κανουν, δε θα ξαναφορεσεις για χιλιους δυο λογους, δε ταιριαζουν πλεον με τιποτα? Ειναι πιο ευκολο να δωσω ρουχα σε φιλους γιατι τουλαχιστον ετσι θα φορεθουν και δε θα πανε χαμενα. Και να δωσω ρουχα στο charity shop της γειτονιας για να τα αγορασουν και με ενα σμπαρο, δυο τριγωνια. Και θα φορεθουν και θα πανε τα λεφτα σε καλο σκοπο.

Πιο δυσκολο ομως αποδεικνυεται να μπορεσω να φορεσω "αλλα" ρουχα. Πιο καλα και κυριλε, για τη δουλεια. Θελω να αλλαξω στυλ και δυσκολευομαι, αν ειναι δυνατον, κοριτσι πραμα. Οποτε παω στα μαγαζια, στριβω στο casual section ενστικτωδως. Δουλευω ενα χρονο κι ακομα φοραω ρουχα σε στυλ φοιτητικο αλλα λιγο πιο ακριβα και καλα.

Επιχειρηση ντουλαπα και επιχειρηση "αλλα" ρουχα.

συνεχιζεται...

Αρχιζω ξανα.

2008-10-15T11:35:00.002+01:00

Μετα απο πολυ καιρο, ενοιωσα την αναγκη να αρχισω να γραφω παλι σε αυτο το μπλοκακι. Διαφορα θεματα χαζουλικα και μη. Ελπιζω να βρω το χρονο για να κανω πραξη ολα οσα θελω.

Μικρα ψηφιδωτα.

2007-11-12T20:09:00.000Z

Ολες αυτες οι μικρες αναμνησεις που αποτελουν εσενα. Εισαι ενα μικρο ψηφιδωτο απο αναμνησεις. Το παρελθον, το παρον, ακομα και το μελλον ειναι μικρες αναμνησεις απο πραγματα που θα (θες) να ζησεις. Σε κρατανε ζωντανο να ονειρευεσαι, να πονας, να θες να ζησεις και να κανεις πραγματα. Και οι ανθρωποι. Τι ειναι αυτοι...Γυρω σου, δεμενος μαζι τους και αποτελουν τις κυριοτερες αναμνησεις σου. Ολα φαινονται να γυριζουν γυρω απο αυτους, τους αγαπας και στενοχωριεσαι. Η αποσταση. Κυριολεκτικη και μεταφορικη. Η μεταφορικη ειναι η χειροτερη. Μιλας και δεν ακουγεσαι. Σου μιλαει και δεν ακους.

Γιατι δεν μ'ακους...Σου φωναζω κι εσυ ακους εναν ψιθυρο.

Δεν ειναι ψιθυρος γαμωτο, φωναζω, ακου με σε παρακαλω.

Θες να χαρεις, ειλικρινα. Αλλα κατι σε κραταει, μια πικρα. Η πικρα που εγινε απο προδοσια. Εισαι πολυ ρομαντικος. Δεν επρεπε. Και τωρα το πληρωνεις. Και θα το πληρωνεις. Επειδη δεν θες να αλλαξεις.

Λεγε μεσα σου: ειμαι δυνατος, ειμαι δυνατος, ειμαι δυνατος. Πιανει ελεγε.

Γλυκο παιδικο.

2007-10-09T17:27:00.000+01:00

Η αληθινη ευτυχια ειναι οι πραγματικοι και καλοι φιλοι. Ταδε εφη Καντυ-Καντυ.

Καθομαι και βλεπω το παιδικο μετα μανιας. Ουτε που να το φανταστω οτι θα συγκινομουν τοσο μα τοσο πολυ. Ισως επειδη τωρα πια ξερω οτι ο κοσμος ειναι σκληρος ειτε εισαι μικρος ειτε μεγαλος. Παλεψε Καντυ, παλεψε και αγωνισου.

Παλεψε λοιπον κι εσυ γιατι δε γινεται κι αλλιως...

Το παραπονο σου;

2007-09-19T18:06:00.000+01:00

Εβλεπα ενα βιντεο που εκανε το μπλογκ Κουλουβαχατα για το βραδυ των εκλογων. Μια ερωτηση που εκαναν ηταν ο τιτλος του ποστ. Το δικο μου παραπονο ειναι οτι μεγαλο μερος των ψηφοφορων ειναι παιδια που ψηφιζουν το κομμα που ψηφιζουν οι γονεις. Σχεδον ολοι μου οι γνωστοι ψηφιζουν ΝΔ επειδη ψηφιζουν οι γονεις. Εχουν συμφεροντα βλεπεις. Και συμφεροντα θα εχουν και τα παιδια. Σε λιγο. Μολις τελειωσουν και χρειαστουν βοηθεια για δουλεια.

Η δικη μου βοηθεια για δουλεια ηταν οι παρακατω ανθρωποι και τους ευχαριστω:

- Ο Κωστης που με επρηζε συνεχως και αδιαλλειπτως. Με ωθησε να επιμεινω. Συνεχως.

- Ο Κ. που με βοηθησε με το βιογραφικο χωρις να με ξερει. Πηρε ενα εκτρωμα και εφτιαξε ενα κουκλι.
- Η Α. που ειναι σουπερ ντουπερ γαμαουα μεταφραστρια, ξερει τα καλυτερα αγγλικα του κοσμου και συνεχως διορθωνει.
- Ο Ν. που ειναι μεγαλοδιευθυντης - με την αξια του - και κοιταξε το βιογραφικο, εδωσε τις συμβουλες του, και κυριως με πηρε τηλεφωνο μια μερα πριν τη Μεγαλη συνεντευξη και μου ειπε να παω με τσαμπουκα και να τους γραψω στα αρχιδια μου, πραγμα που εκανα.

- Ο πατερας μου που θα μπορουσε να με 'χωσει' καπου αν εγλυφε τους καταλληλους κωλους αλλα αντ'αυτου με ενθαρυνε να βρω κατι με την αξια μου, κι ας ζοριστω, κι ας χρειαστει να διαβαζω βδομαδες πριν τις συνεντευξεις, να ετοιμαζω πρεσεντειτιονς, να μαθαινω απεξω μαλακιες για τα προτζεκτ των εταιριων και να εχω αγωνια μεχρι την απαντηση.

Το παραπονο μου ειναι οτι εγω δε ψηφιζω ΝΔ...

Music, music, music!

2007-09-14T13:57:00.000+01:00

Well, there is nothing left but music. I am in the office, write in english, no greek keyboard and I don't really like the greeklish. Probably the blog will become part greek part english from now on.

I got my first salary and there is no better way to 'splurge' it than music. So I bought a ticket for a concert:

I love his voice. While I was playing around the related videos I found this:

The guy's brilliant! I have seen it so many times! I really hate that kind of shows, BUT if there is ONE possibility that someone might find a path to do something with his gift, what the heck, let them be...And I read some of the comments. Arguing about the finals, and who won etc etc...And they talk about the other guy...

...

...

HOW CAN HE DO THAT??? check the other videos too, he's great...He won the million. He's funny and he sings. Well spend money in my opinion :)

ps. the singer is Etta James and the song "At last".

φακ λαβ.

2007-08-26T19:39:00.000+01:00

Αντι να λετε ενα σωρο μαλακειες, για διαμαρτυριες και λοιπες παπαριες, δεν αρχιζετε απο το να λετε στα παιδακια σας οτι σε αυτη τη ζωη ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ.

- Δεν θα μιλησεις στο φιλο, τον γνωστο, το μπατζανακη να βολευτεις παιδι μου στη νομαρχια και στο δημο.

- Τελειωσε μωρε εσυ το πανεπιστημιο και κατι θα γινει.

- Δε χρειαζεται να μαθεις ποτε να ζοριζεσαι, γιατι, στην Ελλαδα καλοπερναμε μωρε.

- Εμεις οι Ελληνες ειμαστε εξυπνοι, οχι οπως αλλοι λαοι, αγγλοι-γαλλοι-πορτογαλοι που ειναι χαζοι. Ε και για αυτο ολοι οι Ελληνες διαπρεπουν με την αξια τους ρε πουστη. Οχι με λαμογιες.

- Γι' αυτο αλλωστε και στην (μεγαλο)εταιρια που δουλευω εχει τοσους πατριωτες. Επειδη ολοι αγαπανε να δουλευουν και να πληρωνονται με την αξια τους.

- Για αυτο και οι κολλητοι του αδερφου μου, αστεια μεν αλλα προσεξε πως παει η σκεψη του νεοελληνα, κανονιζανε ποιος θα παει για εμπρηστης, ποιος θα τον καταδωσει ωστε να μοιραστουν τα λεφτα της επικυρηξης.

- Γιατι οι γονεις μας μεγαλωνουν με ολα τα καλουδια και δε λενε το εξης απλο: παιδι μου σε αυτη τη ζωη πρεπει να μαθεις να ΑΓΑΠΑΣ. Να αγαπας ρε γαμωτο, αν ειναι δυνατον.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΜΙΖΕΡΟ ΤΟΠΟ. Ουτε τον εαυτο σου αγαπας, γιατι αν τον αγαπουσες δε θα επετρεπες ποτε να πας σε μια θεση που ξερεις οτι θα εισαι ΑΧΡΗΣΤΟΣ.

ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΔΕΝ ΑΓΑΠΑΣ ΜΑΛΑΚΑ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑ.

Περιμενοντας τη φλογα στο ποδι.

2007-08-25T12:22:00.000+01:00

Αυτο ειναι το τραγικο, που ολοι περιμενουν να γινει κατι τελευταια στιγμη και να μην αφησουν το σπιτι και το βιος τους. Και περυσι που ειχε φωτιες στη Χαλκιδικη, η μανα μου μαζεψε μια βαλιτσα, εβγαλε και το αυτοκινητο στο δρομο και περιμενε.

Περιμενε να δει τη φλογα στο ποδι και μετα να φυγει. Αντε τωρα να σηκωθουν να φυγουν ολοι αυτοι οι ανθρωποι απο τα χωρια τους, τα σπιτια τους, τα μερη που αγαπανε.

Μερικοι ισως προτιμουν και να καουν :(

Δουλευειν.

2007-08-24T19:58:00.000+01:00

Ειμαι περιπου τρεις βδομαδες στη δουλεια και μεχρι στιγμης ισχυουν τα εξης:

- Ειμαστε 20 καινουριοι. Ειμαστε υπο καθεστως εντατικης εκπαιδευσης. Επιτρεπεται μονο νερο, ψωμι και διαλειμμα για κατουρημα καθε 12 ωρες.
- Ειναι ολοι μωρα. Ειμαι η μεγαλυτερη. Εξαιρειται η Πενυ, η οποια εχει την ηλικια της μανας μου, εφυγαν ολα της τα παιδια απο το σπιτι και αποφασισε στα 50 να αλλαξει καριερα για να μη παθει καταθλιψη στο αδειο σπιτι. Οταν αρχισει να χτυπαει 12ωρα στη δουλεια στου διαολου το κερατο θελω να τη δω...
- Ειναι ολοι Αγγλοι. Αγγλακια για την ακριβεια. Στα break μιλανε για το big brother και παιζουν fantasy football. Εννοειται πως ειναι πολυ ευγενικα και χαμογελαστα μαζι μου αλλα ως εκει. Δεν μπαινω στην παρεα τους που να κωλοχτυπιεμαι.
- Μονο ενας μου μιλαει πιο πολυ. Του γυαλισα. Ειναι 22, ντροπαλος, νευρικος και μου λεει ολο μπουρδες. Σε αλλη περιπτωση θα χαμογελουσα με κατανοηση, τωρα δε μπορω, τον αποφευγω οσο μπορω.
- Μας πιεζουν οσο μπορουν. Αρχη ειναι ακομα, να μη τρομαξουμε με το καλημερα. Ερχονται ασχημες μερες...και νυχτες.
- Μας δωσανε αυξηση! Ναι, με το καλημερα. Ειπαν, αντε μωρε θα σας ξεσκισουμε που θα σας ξεσκισουμε, τουλαχιστον να εχετε κατι να προσμενετε στο τελος του μηνος. Οταν το ειπα στον αδερφο μου ειπε: Καλα εκει στην Αγγλια τα πετανε τα λεφτα? Κανε αδερφο να δεις καλο.
- Μας δωσανε ωραια παιχνιδακια (βλεπε φορητο υπολογιστη). Πρεπει να τον κουβαλαμε μαζι με ολα τα τζιμπρακαλα καθε μερα. Τις πρωτες μερες γυρνουσα σπιτι σαν σιγμα τελικο. Μετα πηρα τσαντα με ροδακια. Ακουγεται ωραιο το: η εταιρια σας παρεχει λαπτοπ αλλα πρεπει να τον κουβαλας συνεχεια (σαν καλος μαλακας που εισαι).

Γενικα περναω ομορφα...ομορφα λαλαλαλα...

(σουτ αχαριστη, αλλοι δουλευουν με τρεις και εξηντα) ειπε η συνειδηση μου και εκλεισε τουτο το ποστιον.

Θα συνεχισω με καινουρια επεισοδια.

$^$%^%&^$^^ aaaaaarrrrrrrrrrggggggggggg

2007-08-23T23:36:00.000+01:00

Απο τοτε που αρχισα την κωλοδουλεια ολη μερα διαβαζω ρε γαμωτο, αν ειναι δυνατον. Αν με πιασεις απο τη μυτη θα σκασω. Τωρα ειμαι ιν δε μιντλ οφ ε μοκ εξαμ και δε μπορω αλλο. Πραγματικα ειμαι ετοιμη να δαγκωσω ανθρωπο. Δε θελω να ακουω για διακοπες, θαλασσα, ζεστη και τα λοιπα. Δε θελω να ακουσω τιποτα. Θελω να ουρλιαξω. Βαρεθηκα να διαβαζω. Ειλικρινα βαρεθηκα. Θελω να τα παρατησω ολα και να γινω πωλητρια στα σελφριτζις κατα προτιμηση στο σταντ της σανελ. Αυτα.

Παω να συνεχισω το κωλοεξαμ να χεσω τη "σαν" να χεσω.

Τιποτα το ιδιαιτερο (Ι)

2007-06-16T13:05:00.000+01:00

Χθες που ηταν τα 13 χρονια απο το θανατο του Χατζηδακι, ακουσα πολυ καλη μουσικη. Σε αρκετα ραδιοφωνα ακουγα αφιερωματα και μ'αρεσε. Κριμα που πρεπει να ειναι μια επετειος, ενα μνημοσυνο για να ακουσω καλη μουσικη. Δε ξερω γιατι δεν ειμαι πολυ ικανοποιημενη τον τελευταιο καιρο απο τις μουσικες. Λιγα τραγουδια μου λενε κατι. Μεγαλωνοντας γινομαι και πιο στριμμενη; Πιο απαιτητικη;

Χθες βγηκα βολτα στο κεντρο. Μ'αρεσει πολυ να περπαταω. Χαζευα τις βιτρινες, αγορασα ενα αρωμα στη μαμα μου, ενα ζευγαρι πεδιλα για μενα. Φορουσα κατι παπουτσια γνωστης σχετικα μαρκας. Στην Καρναμπι Στριτ με σταματανε και μου λενε οτι θελουν να με φωτογραφισουν. Ηταν απο το Μαρκετινγκ Ντιπαρτμεντ και θελουν να κανουν ερευνα και να μελετησουν τον κοσμο που φοραει τα παπουτσια τους. Τι φορανε, με τι ρουχα, συνδυασμους χρωματων. Στην αρχη αρνηθηκα, ειμαι χαλια του λεω. Πλιζ πλιζ, εισαι μια χαρα, μ'αρεσεις. Τελικα δεχτηκα. Ελπιζω να μη με δω φατσα καρτα σε κανενα προσπεκτους!

Σε λιγες μερες φευγω για Ελλαδα. Μου εχει λειψει η θαλασσα. Θα παω σε αγαπημενα μερη αλλα και σε καινουρια, να τα εξερευνησω, να χαρω, να γελασω.

Θα παμε Φαλασαρνα και Ταψι. Μου ειπε ειναι πολυ ωραια και θα μ' αρεσει. Καμια αλλη ιδεα? Κρητη ερχομαι...

Φετος θα κανουμε διακοπες νωρις. Συνηθως παω αρχες Αυγουστου. Αυτην τη χρονια ομως στις αρχες αυτου του μηνα θα γινει κατι αλλο, πολυ ιδιαιτερο. Θα δουλεψω στην πρωτη μου δουλεια. Ειναι χαζο που το περιμενω κι αυτο με χαρα; Ειμαι ο πρωτος ανθρωπος που περιμενει πως και πως να δουλεψει; Σιγουρα θα ειναι κι αλλοι...

Φετος θα κανουμε ιδιαιτερες διακοπες. Με τα αδερφακια μας. Υπαρχει ενα ιδιαιτερο χαρακτηριστικο αυτων των παιδιων. Η Αννα και ο Δημητρης εχουν απυθμενο χιουμορ. Μετραω τις μερες μια μια, δε υπαρχει καλυτερο απο το να περνας χρονο με ατομα που εχουν τοσο χιουμορ. Θα γελασω με τη ψυχη μου...

Βιβλια - Ταινιες.

2007-06-09T22:33:00.000+01:00

Πριν καποιους μηνες ειχα γραψει ενα ποστ για ενα μεγαλο αφιερωμα που ηθελα να κανω. Για βιβλια που εγιναν ταινιες. Μη ρωτας γιατι δεν το εγραψα...Θα γραψω τωρα και μαλιστα ηθελα να κανω απο καιρο μια λιστα "εντεκα" για τριμπιουτ στο υπεργαματο ομωνυμο μπλογκ. Οριστε λοιπον η λιστα μου με εντεκα βιβλια που εγιναν ταινιες (και τηλεταινιες).

1. Εγκλημα στο Οριεντ-Εξπρες. Τι να πω για το βιβλιο; Το διαβασα σε χρονο ντε-τε (οπως ολοι φανταζομαι). Ο Πουαρω ενσαρκωμενος απο τον Albert Finney, πολυ καλος. Τον συγκρινα βεβαια με τον Πουαρω απο τις τηλεταινιες, στις οποιες επαιζε ο David Suchet, και λιγο εχανε. Αλλα γενικα πολυ καλη δραματοποιηση του βιβλιου. Ολοι οι ηθοποιοι απαιχτοι. Και ο Σον Κονερι, τι ωραιος αντρας που ειναι! Νομιζω απο τις πιο καλες μεταφορες στη μεγαλη οθονη. Δεν ενοιωσα οτι απογοητευτηκα, ισως και η μοναδικη φορα που οι ηθοποιοι πλησιασαν τοσο τους ηρωες οπως τους επλασε η φαντασια μου. Δινω ενα 9 (γιατι 10 δε θα δωσω πουθενα, χοχο).

2. Χαρι Ποτερ. Αρχισα να διαβαζω τα βιβλια το πρωτο ετος. Τα διαβαζε μετα μανιας ενας συγκατοικος και κολλησε το μικροβιο σε ολους τους υπολοιπους! Σχεδον ολος ο οροφος της εστιας (περιπου 10 ατομα) περιμενε ο ενας τον αλλο να τελειωσει τα βιβλια για να ειναι ο επομενος αναγνωστης. Ειδα τις 3 πρωτες ταινιες. Το πρωτο σχολιο: καλη η επιλογη των ηθοποιων, γενικα. Το δευτερο σχολιο: Η ποιοτητα των ταινιων ειχε φθινουσα πορεια, η 3 σχεδον δε βλεποταν. Και το τριτο και πιο σημαντικο. Μα καλα να βαλουν τον Γκαρι Ολντμαν για Σιριους Μπλακ; Ρε παιδια αυτα δε γινονται. Μονος ενας και μοναδικος θα επρεπε να τον παιξει, τελεια και παυλα: Τζονι. Τι ποιος Τζονι; Ενας ειναι ο Τζονι (Ντεπ, ντε!) Δε ξερω ακομα αν θα δω αλλη ταινια. Ισως ετσι για να ολοκληρωσω τον κυκλο. Αλλα περιμενω τον Ιουλη σα φανταρος στα συνορα. Τοτε βγαινει το 7ο και τελευταιο βιβλιο. Να δουμε επιτελους τι θα γινει με τον Ακατανομαστο (που θα τον παιξει ο γλυκας σε μια ταινια, αυτη λεει να τη δω).

3. Message in a bottle. Χμ τωρα θα μου πεις γιατι το εβαλα στην εντεκαδα. Το εβαλα επειδη ηταν το πρωτο βιβλιο που διαβαζα τετοιου ειδους και ειχα πλανταξει στο κλαμα. Εννοω το ειδος: ωραιος και ωραια, μεγαλος ερωτας, σουπερ (παντα σε τετοια βιβλια) σεξ αλλα κατι, ρε παιδια υπαρχει, και δημιουργει προβλημα και δεν τους αφηνει να ζησουν για παντα μαζι και ευτυχισμενοι. Η ταινια ψιλοχαλια, δε μουσκευτηκε ουτε βλεφαριδα. Απο τοτε εχω διαβασει κι αλλα βιβλια σαν κι αυτο κι ολο λεω θα'ναι το τελευταιο. Πως γινεται να μην ειμαι ρομαντικη στη ζωη μου αλλα στα βιβλια να ζω το δραμα των ηρωων; Ενα μικρο σημειο ειναι και το εξης: ο συγγραφεας, Νικολας Σπαρκς, εγραψε και "Το ημερολογιο" που εγινε ταινια. Το βιβλιο δε το διαβασα αλλα στην ταινια ξοδεψα ολη τη ζεβασοφτ. Αναρωτιεμαι αν θα επιζουσα απο το βιβλιο ή θα ειχα πνιγει στο δακρυ!

4. Το Αρωμα. Ενα πραγματικα πολυ καλο βιβλιο που εγινε μετρια ταινια. Δε μπορω να πω πολυ κακα λογια αλλα ουτε και πολυ καλα. Ο νεαρος πρωταγωνιστης σχετικα καλη επιλογη, αν κι εγω τον φανταζομουν πιο χμμ ασχημο. Ισως επειδη εχω στο μυαλο μου τη παιδικη νορμα κακο = ασχημο και τοσα χρονια που ζω δεν εχω εμπεδωσει οτι ειναι σχεδον το αντιθετο. Διαβασα καπου οτι και καλα δεν μας περασε ο σκηνοθετης την ενταση της μυρωδιας και αλλα τετοια ωραια. Εγω δε συμφωνω, νομιζω πως ηταν μια αξιοπρεπης μεταφορα η αισθηση της μυρωδιας. Δε ξερω ακριβως τι με χαλασε, δε μπορω να το προσδιορισω, παντως μου βγαλε το: "χρυση μετριοτητα".

5. Το σπιτι των πνευματων. Εδω ειμαστε. Μου ειχε αρεσει τοσο το βιβλιο, γενικα μου αρεσαν πολυ οσα βιβλια της Ιζαμπελ Αλιεντε εχω διαβασει. Παντως το εργο δε μ'αρεσε. Καλα με χαλασε πολυ που κοψανε σκηνες. Για παραδειγμα στο βιβλιο εχουν εκτος απο μια κορη και δυο αγορια. Στην ταινια δεν υπαρχουν αγορια. Επισης δε μ'αρεσε τοσο η επιλογη της Μεριλ Στριπ. Αν και θεωρω οτι ειναι πολυ καλη ηθοποιος νομιζω πως δεν ταιριαζε. Δεν εχω βρει και καμια να ταιριαζε βεβαια με αυτο που ειχα πλασει στο μυαλο μου. Γενικα δεν μου αρεσαν οι ηθοποιοι. Καλα παιζανε, αλλα μωρε θα ηθελα αλλους. Περι ορεξεως κολοκυθοπιτα θα μου πεις.

6. Το κοριτσι με το μαργαριταρενιο σκουλαρικι. Πολυ ομορφο βιβλιο. Αυτο που μου αρεσε ιδιαιτερα ηταν ο εντονος ερωτισμος που υπεβοσκε διακριτικα αλλα δυνατα στη σχεση των δυο ηρωων. Διφραγκακια: ο ζωγραφος πολυ ηθελε να βαλει κατω την Σκαρλετ και να της αλλαξει τα φωτα αλλα βλεπεις...η πεθερα δεν κουνουσε βημα. Στο βιβλιο πραγματικα περιγραφει τελεια την σχεδον-ερωτικη σχεση του ζωγραφου με το μοντελο. Καταλαβαινεις οτι ο ζωγραφος τη θελει. Στην ταινια ρε γαμωτο που εχεις εικονα και ηχο γιατι δεν καταλαβαινεις τιποτα; Ενω μ'αρεσει πολυ ο Κολιν Φερθ, δεν ταιριαζε για Βερμεερ. Ηταν ελαφρως κρυοκωλος. Του δινω τγια.

7. Το ονομα του ροδου. Το βιβλιο το δανειστηκα απο τη δημοτικη βιβλιοθηκη και το πηρα στις διακοπες. Ειχα παει για καμπινγκ με τα κοριτσια. Φυσικα δεν το ανοιξα καθολου! Ολη μερα λιαζομασταν και το βραδυ βολτες...Μετα πηγα στους γονεις μου κι εκει το διαβασα σχετικα γρηγορα. Μου αρεσε. Δυστυχως δεν ειδα ολη την ταινια. Αλλα μεγαλο μερος της, οποτε εβγαλα την κριση. Ο Κονερι μ'αρεσει πολυ. Μου αρεσε στην ταινια. Και ο Σλειτερ που παιζει τον βοηθο του (χαθηκε κι αυτος). Αυτο που μου εκανε εντυπωση στην ταινια ηταν τα σκηνικα. Αρκετα πετυχημενα. Το μοναστηρι, ολη αυτη η τρομαχτικη κατανυκτικη ατμοσφαιρα...Ωραια μεταφορα βιβλιου, απο τις πετυχημενες.

8. Μεγαλες Προσδοκιες. Ειχαμε εργασια στην Εκφραση-Εκθεση στην Α' Λυκειου για τα Χριστουγεννα, να κανουμε μια περιληψη ενος βιβλιου. Ηθελα να διαβασω Ντικενς και διαλεξα αυτο. Καλη η περιληψη αλλα η καθηγητρια μου την ειπε που διαλεξα μεταφρασμενη λογοτεχνια και οχι ελληνικη. Συγκεκριμενα μου ειπε οτι καλο ειναι να διαβαζουμε λογοτεχνια στο πρωτοτυπο και οχι μεταφραση γιατι χανουμε πολλα. Μωρε δικιο εχει, αλλα τι ειναι προτιμοτερο, να μη διαβασεις εκατονταδες καλα βιβλια που θα γουσταρεις, επειδη δε ξερεις ισπανικα, ιταλικα, γερμανικα, κινεζικα, ή εστω να τα διαβασεις μεταφρασμενα και κατι θα παρεις, δε μπορει. Το βιβλιο μου αρεσε παρα πολυ. Γενικα μου αρεσει η κλασσικη αγγλικη λογοτεχνια. Γενικα τα κλασσικα. Η ταινια ειναι μοντερνα μεταφορα, ειχα παει στο σινεμα και μου ειχε αρεσει. Ακομα μ'αρεσει, την εχω και βλεπω αποσπασματα που και που. Κορυφαια σκηνη η Μπανκροφτ να χορευει και να τραγουδαει Besame Mucho. Αχ...μπεσαμε κι εμενα ωραιε Ιθαν...Ο Ιθαν ειναι πολυ μαναρακι. Κι αυτος ειναι αρκετος λογος για να μου αρεσει η ταινια. Η γενικα κρυοκωλη Γκουινεθ, ταιριαζε γαντι. Για τετοιους ρολους εισαι χρυση μου. Ψυχρη και ανεραστη. Αλλα ο μικρος ειναι...τι να λεμε τωρα.

9. Περηφανεια και Προκαταληψη. Ειπαμε ειμαι λατρης των κλασσικων. Ισως ειναι η πρωτη και μοναδικη φορα που μου αρεσει περισσοτερο η ταινια (συγκεκριμενα τηλεταινια) απο το βιβλιο. Ειναι τελεια η μεταφορα. Α ρε ατιμο Μπι-Μπι-Σι. Κανεις αψογη δουλεια. Ο Κολιν Φερθ τελειος Νταρσι. Απλα τελειος. Και η πρωταγωνιστρια πολυ καλη. Στην αρχη αναρωτηθηκα γιατι δεν εβαλαν μια πιο ομορφη. Μα και στο βιβλιο δεν ειναι ιδιαιτερα ομορφη η Ελιζαμπεθ. Πολυ καλες επιλογες. Μια μονο μικρη λεπτομερεια. Στο βιβλιο η αδερφη της περιγραφεται σαν πραγματικο μπουμπουκι ενω στην τηλεταινια συμπαθητικη μεν η κοπελα, ψιλοχαλια δε. Αλλα δεν εδωσα πολυ σημασια. Τι σημασια να δωσεις οταν εχει τον Φερθ σαν Νταρσι αλλωστε...

10. Η προβα του νυφικου. Γενικα βαριεμαι τα ελληνικα σηριαλ. Τα περισσοτερα αρχιζουν ασχημα και συνεχιζουν χαλια, πολυ λιγα αρχιζουν με μικρες προσδοκιες και στο τελος γινονται οτι να 'ναι. Και οταν πιανει ο Κουτσομυτης βιβλιο του αλλαζει τα φωτα. Πραγματικα δε βλεπονται. Αυτες οι μακροσυρτες σιωπες, γεματες νοημα, τα βλεμματα που λενε τα παντα...Αυτο ομως (νομιζω) ηταν το πρωτο του, ή απο τα πρωτα του. Και κατι λενε για την τυχη του πρωταρη. Πολυ καλη μεταφορα βιβλιου. Ελληνικη παραγωγη καθολου φτηνιαρικη, ολα προσεγμενα και το κυριοτερο ολοι οι ηθοποιοι διαλεγμενοι ενας προς ενα. Ισως και το μοναδικο σηριαλ που παρακολουθησα με ενδιαφερον, (ειδα και την Αιθουσα του Θρονου αλλα δεν εχω διαβασει το βιβλιο οποτε δε μπορω να το βαλω, αλλιως θα ηταν πρωτη). Ενα σημειο που μου αρεσε ιδιαιτερα ηταν το εξης: καποια κυρια διηγειται την ιστορια στην εγγονη της...μιλαει σαν μελος της οικογενειας που ειναι το κυριο μερος του μυθιστορηματος. Αλλα ποτε δεν μαθαινουμε πια ειναι. Και ενω σε μερικα σημεια νομιζεις πως εχεις καταλαβει, παλι το χανεις. Το βρηκα αρκετα πρωτοτυπο και εξυπνο. Ευτυχως το κρατησαν και στη σειρα αλλιως θα ηταν μεγαλο ξενερωμα. Γενικα πολυ καλη μεταφορα. Μετα εχασε τη μπαλα ο Κουτσο.

11. Σπιτι για πεντε. Πολυ αγαπημενο βιβλιο απο αγαπημενη συγγραφεα. Ειχε ερθει καλεσμενη στην πολη μου για μια μικρη εκδηλωση και πηγα με μια σακουλα απο σουπερ-μαρκετ με ολα τα βιβλια της να μου τα υπογραψει. Και τα υπεγραψε ολα ρε παιδια. Δε μου φτανε ενα. Εχω διαβασει το βιβλιο σιγουρα 3-4 φορες. Οταν γυριστηκε το σηριαλ, θα το επαιζε το Μεγκα Μεγαλη Βδομαδα στις 9. Ειχα παει να επισκεφτω τη γιαγια μου και ολο κατι γινοτανε και δεν μπορουσα να δω ολο το επεισοδιο. Εμεινα με αυτον τον καημο, να μη δω ολοκληρωμενη την τηλεταινια απο πολυαγαπημενο βιβλιο. Απο τα λιγα που θυμαμαι, μαλλον ηταν αξιοπρεπες. Γαμωτο.

υσ. σε σχετικο κουιζ του εντεκα εβαλε φρασεις απο βιβλια. βρηκα μονο απο το σπιτι για πεντε. ε ο φιφης δε ξεχνιεται με τιποτα. ειχα ηδη διαλεξει το σπιτι για πεντε για το αφιερωμα, μιας και γραφω το ποστ εδω και καιρο, οποτε ειναι τελειως συμπτωματικο οτι το εβαλε και το εντεκα. παντως γελασα οταν το ειδα...λες και διαβασε το μυαλο μου :)

Για την Αμαλια

2007-06-01T11:29:00.000+01:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

Απο καλτσοβρακο

Η Μικρη Αρκτος.

2007-05-17T21:10:00.000+01:00

Η Μικρη Αρκτος ειναι δισκογραφικη και εκδοτικη εταιρια. Κανει Ακροασεις για νεους ερμηνευτες, στιχουργους και συνθετες. Μπορεις να διαβασεις και στη σελιδα της, λεπτομερειες για τα αποτελεσματα των Α' και Β' Ακροασεων. Στις 30 Ιουνιου ληγει η προθεσμια για την Γ΄Ακροαση. Γραφει μεταξυ αλλων οτι παραλαβανε 4.000 τραγουδια απο 450 τραγουδοποιους και ακουσανε πανω απο 200 ερμηνευτες. Υπηρξαν αξιολογες δουλειες, αλλα οχι τοσες ωστε να καταληξουν και να βγαλουν αποτελεσματα. Γι αυτο το λογο παρατεινεται η ημερομηνια μεχρι τις 30 Ιουνη.

Περιμενω εδω και καιρο την Γ' Ακροαση. Οταν ειχα πρωτοακουσει για τη Μικρη Αρκτο και τις Ακροασεις, ειχα ενθουσιαστει. Μ'αρεσει που υπαρχει μια εταιρια που σκυβει με ευαισθησια αλλα και απαιτουμενο επαγγελματισμο στα νεα παιδια. Ειχα παρακολουθησει μια εκπομπη στην κρατικη τηλεοραση, αφιερωμα για τη Β' Ακροαση. Ειχα δει τους δημιουργους και ειχα συγκινηθει. Τα τραγουδια τους μου αρεσαν, αλλα αυτο που μου αρεσε περισσοτερο ηταν η ματια τους! Καθαρη και με παθος γι αυτο που κανουν. Και για μενα αυτο εχει σημασια. Να εισαι καθαρος και οτι κανεις, να το κανεις με παθος.

Ειχα ακουσει ενα τραγουδι τοτε, το "Ποταμι μαυρο" του Αλεξανδρου Εμμανουηλιδη και μου ειχε κανει ενα μικρο κλικ. Τωρα το ακουω συνεχεια στο ραδιοφωνο απο τα Υπογεια Ρευματα. Οπως και τη φωνη της Νατασσας Μποφιλιου. Ενα μεγαλο μπραβο στα παιδια που ακολουθουν τα ονειρα τους με παθος αλλα και α-ξι-ο-πρε-πει-α.

Περιμενω πως και πως την Γ' Ακροαση!

Βρηκα.

2007-05-03T22:26:00.000+01:00

3 μηνες κι επιτελους βρηκα κατι γαμω τα κονε σας γαμω. ΒΡΗΚΑ ΜΟΝΗ ΜΟΥ.

Αι σιχτιρι...Να θυμηθω ν' αλλαξω το "ανεργη" :ΡΡΡΡΡΡΡΡ

ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ.

2007-04-21T14:13:00.000+01:00

Update -->

Διαβαζα το μπλογκ της Αμαλιας κι εχω στενοχωρηθει πολυ. Ρε πουστη μου, ενα πραγμα δεν καταλαβαινω. Πως γινεται να μη μπορουν να κανουν γνωματευση τοσοι - και καλα- αστερατοι γιατροι; Η μανα μου ειχε ογκο τουλαχιστον 2 χρονια. Μπορει και παραπανω. Κακοηθη. Το καλο ηταν οτι απλα σταματησε(!) να μεγαλωνει κι ετσι δεν ειδε τα κυπαρισσια αναποδα. Ε βαρεθηκε κι αυτος, τι να κανει...σου λεει κανενας δε μου δινει σημασια, θα σταματησω κι εγω την εξαπλωση, αι στο καλο κουραστικα.

Μα ειναι δυνατον ρε παιδια! Ειναι δυνατον να παει το κοριτσι σε τοσους γιατρους και να μη μπορει κανεις να βρει τον ογκο;

ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΟΤΑΝ ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΑΣΘΕΝΗΣ; ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ; ΤΟΝ ΠΑΙΖΟΥΝ; ΚΟΙΤΑΝΕ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΜΠΟΥΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΩΡΑΙΑ ΒΥΖΙΑ; ΚΟΙΤΑΝΕ ΤΟΥΣ ΚΩΛΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΚΑΒΑΛΟΥΣ; ΚΟΙΤΑΝΕ ΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΜΕΤΡΗΣΟΥΝ ΜΕ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΟ ΠΑΧΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ;

Πρεπει να γινει κατι γι αυτο. Οι μπλογκερς δημοσιογραφοι που εχουν μια παραπανω δυναμη αν θες, ΠΡΕΠΕΙ να κανουν κατι. ΠΡΕΠΕΙ να γινει μεγαλυτερη δημοσιοτητα. ΠΡΕΠΕΙ καποια στιγμη να ξεκινησει κατι σοβαρο, να συνεχισει και να υπαρξουν αποτελεσματα.

ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ ΚΛΑΙΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ. ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ.

Update -->

Δεν εχω καμια ιδεα, δυστυχως, αρκετα σοβαρη. Αλλα σιγουρα σε οτι προταθει θα συμμετεχω. Διαβασα οτι λογω της μεγαλης ανταποκρισης απο μπλογκερς και απλους αναγνωστες, κουνηθηκε καπως ο κρατικος μηχανισμος. Προφανως αυτο δεν ειναι αρκετο και ισως να μη σημαινει κατι ιδιαιτερο, αλλα τουλαχιστον εγινε κατι, κατι ξεκινησε να παρει η ευχη. Δυναμη να εχει η κοπελα, να συνεχισει τις θεραπειες που ειναι κυριως ψυχοφθορες, τι να πω αλλο... Και καποιους απο τους γιατρους τους εχω ξανακουσει. Τουλαχιστον να εχει τοση δημοσιοτητα ωστε να φοβηθουν οσοι ειναι ανευθυνοι. Τωρα θα μου πεις, ιδρωνει το αυτι αυτονων...Σκατα στα μουτρα τους.

Τελοσπαντων, η Αμαλια παντως δινει μαθηματα θαρρους...απιστευτο παιδι. Να γινει καλα ευχομαι, μεσα απο την καρδια μου.

Ευαισθησια μηδεν;

2007-03-15T12:00:00.000Z

Τοσες μερες τωρα, διαβαζοντας τα ιλουστρασιον περιοδικα μου, βλεπω ξανα και ξανα την ιδια διαφημιση. Η Diesel διαφημιζει τα καινουρια της σορτσακια stating: Global Warming Ready. Παιζει να μην επιασα τη διαφημιση. Παιζει να μην καταλαβα τη ζεν αισθητικη και λοιπα κουραφεξαλα. Ρε γαμωτο ειναι δυνατον, να διαφημιζει φουστες και μπλουζες "λογοπαιζοντας" με αυτο το φαινομενο; Το βλεπω και νευριαζω.

1,2,3,4,5.

2007-02-28T17:22:00.000Z

1. Οταν συστηνομαι πρωτη φορα σε καποιον ακολουθει, στο 99% των περιπτωσεων, συγκεκριμενος διαλογος:
- Πως σε λενε;
- Μαντυ.
- Απο που βγαινει;
- Το εβγαλε η μανα μου απο το Ματθιλδη.
- Ελα ρε, τοσο ωραιο ονομα και το κανες Μαντυ, τς τς τς κριμα.

Σε περιοδους καλοκαιριου, γιορτων, γενικης φιεστας τελοσπαντων οπου γνωριζεις πολυ κοσμο, υπηρχαν στιγμες που πραγματικα βαριομουν α-πι-στευ-τα την ιδια κουβεντα ξανα και ξανα. Χαρακτηριστικα, οταν οι κολλητες μου με εβλεπαν να μιλαω με καποιο αγορι (φλερτ) με ρωτουσαν τι ειπαμε "μετα-τα-κλασσικα". Παντως, ευτυχως που η μανα μου εβγαλε χαιδευτικο αλλιως θα ημουν το μοναχικο κοριτσακι με το δυσκολο ονομα στην ακρη της αυλης. Τα μικρα ειναι κωλοπαιδα.

2. Στο δημοτικο ημουν το πιο ψηλο παιδι του σχολειου, στο γυμνασιο μεσα στα 5 πιο ψηλα και στο λυκειο στα 3 ψηλοτερα κοριτσια. Στις παρελασεις ημουν παντα σε αυτη τη θεση που εισαι μονη και σηκωνεις το χερι. Δε θυμαμαι πως λεγεται. Το χειροτερο μου. Ξεχωριζα με το ζορι ρε γαμωτη τους. Δυστυχως, λογω αποτομης αναπτυξης, εβγαλα και αποτομα στηθος, μπουτια, κωλο και τα σχετικα. Για χρονια περπατουσα καμπουριαστα για να μη ξεχωριζω και να μη φαινεται οτι μονο εγω ειχα στηθος ενω οι αλλες οχι. Τραγικο για μια εφηβη να ξεχωριζει ετσι.

3. Ειμαι στα ιδια κιλα και σχεδον στο ιδιο υψος απο αρχη γυμνασιου. Αντε μερικες φορες να παιρνω 1-2 κιλα, τα οποια καποια στιγμη φευγουν. Δε με θυμαμαι αλλιως. Οποτε γυρναω Ελλαδα μου λενε πως δεν αλλαξα καθολου, γενικα δεν αλλαζω ρε παιδι μου. Στα 20 μου λεγανε οτι φαινομαι οπως στο γυμνασιο και τωρα στα 25 οπως στα 16-18. Δε φαινομαι μικρη. Απλα καθολου αλλαγμενη. Ποιος ξερει τι παιζει με το ντι-εν-έι μου.

4. Φοβαμαι πολυ τη θαλασσα κι εχω μια τρελη συνηθεια οταν κολυμπω. Κανω μια νοητη ευθεια γραμμη οσο φτανει το (μυωπικο) ματι μου και ποτε, ποτε ομως, δεν τη ξεπερνω. Το σημειο οπου περναει η γραμμη ειναι ενας κολυμβητης. Λες και εαν ερθει να με φαει ο καρχαριας και ειναι στα 5 μετρα απο μενα, θα φυγει και θα παει σε καποιον που ειναι στα 30 μετρα αλλα πιο βαθια απο την ακτη. Το καλοκαιρι κολυμπουσα με τη μανα μου και την αφηνα 2 μετρα πιο μπροστα απο μενα. Πηγαμε κοντα στα σκουρα και ξαφνου βλεπω ενα δελφινι να κανει βουτιες. Πως γλυτωσα το εγκεφαλικο, αξιο αποριας.

5. Το αγαπημενο μου χρωμα ειναι το μπλε και ολα τα παραγωγα του. Θελω να αλλαξω το template του blog αλλα...τετοια ωρα, τετοια λογια...

Μου εκανε πασα το Νενυακι (ευχαριστω γλυκο κοριτσι) και με τη σειρα μου κανω πασα στους:
Ο Φου
Θεοδωρα (χρονια πολλα πουλακι)
Mike
Κωστη
Επαρχιακο σαλονι

ηλιθια αποριουλα 7

2007-02-27T12:31:00.000Z

Ποσο κοστολογειται η ζωη;

(150 ευρω η χημειοθεραπεια.)

Life is life.

2007-02-24T23:20:00.000Z

ΟΛΑ ΚΑΛΑ.

She's like a rainbow.

2006-11-17T13:04:00.000Z

"She comes in colors everywhere;

She combs her hair

She's like a rainbow

Coming, colors in the air

Oh, everywhere

She comes in colors"

Αφιερωμενο στη γυναικα με τα πιο ωραια μαλλια.

Κι αυτο που μου αρεσει πιο πολυ ειναι η αριστερη σου καρδια, αυθεντικη περα ως περα. Σε αντιθεση με πολλους που νομιζουν πως ειχαν κι εχουν. Υποκριθειτε κι αλλο...Μερες που 'ναι...

Οι ηρωες δραματοποιουνται - Εισαγωγη

2006-11-16T12:23:00.000Z

Δυο μεγαλες αγαπες, τα βιβλια και ο κινηματογραφος. Τι πιο φυσικο λοιπον, να κανω ενα μεγαλο αφιερωμα σε βιβλια που εγιναν ταινιες και σειρες. Τελειως κλισε, αλλα η πραγματικοτητα ειναι πως ποτε καμια ταινια δεν εγινε ισαξια του βιβλιου. Ο κυριως λογος, η φαντασια. Η φαντασια του καθενος ειναι μοναδικη, χωρις στερεοτυπα και πρεπει. Συνεπως το πως φανταζεται ενας αναγνωστης τον ηρωα ή την ηρωιδα, ειναι καθαρα υποκειμενικο θεμα και δεν μπορει σε καμια περιπτωση να μπει σε καλουπια. Παρ'ολα αυτα, υπηρχαν αρκετες περιπτωσεις, για μενα, οπου ταινιες ή/και σειρες κατορθωσαν να αποδωσουν σε ικανοποιητικο βαθμο την ατμοσφαιρα του βιβλιου, τους χωρους και τα κτιρια, τα ρουχα και τα σκηνικα και τελος και πιο σημαντικο, τους ηρωες του βιβλιου, τοσο εμφανισιακα οσο και εσωτερικα (χαρακτηρα, ιδιοσυγκρασια). Υπηρχαν και απογοητευσεις. Φερνω στη μνημη μου μερικες ταινιες, οπου εβλεπα και ξαναεβλεπα σκηνες και δεν το πιστευα. Μα ειναι δυνατον να επεσαν τοσο εξω οι δημιουργοι της; Κι ομως ειναι, επειδη κατι τοσο αυλο και αφηρημενο οσο η φαντασια μας, ειναι δυσκολο να αποδωθει και να ικανοποιησει ολο το βιβλιοφιλο και σινεφιλ κοινο.

Ξεκινωντας τη λιστα με τα βιβλια που εχουν γινει ταινιες, επικεντρωθηκα κυριως σε αυτα που εχω διαβασει και δει. Παρ'ολα αυτα, για συγκεκριμενους λογους στο αφιερωμα θα αναφερω και βιβλια που δεν εχω διαβασει (π.χ. τα βιβλια του Στιβεν Κινγκ). Οι λογοι θα εξηγηθουν στα συγκεκριμενα σημεια του αφιερωματος.

Ενα ακομα σημειο που σκεφτομαι και δεν εχω καταληξει ειναι η κατηγοριοποιηση. Πρωτα τα καλυτερα μου και πιο αγαπημενα βιβλια και μετα τα υπολοιπα; Οι καλυτερες, κατ΄εμε αποδωσεις και διασκευες; Να τα χωρισω σε δυσκολα και "ποιοτικα" βιβλια, οπως "Το Ονομα του Ροδου" και "Ο Αλεξης Ζορμπας" και σε απλα και "ελαφρα" οπως "Κωδικας Ντα Βιντσι "; Μου φαινεται ακυρο και ακαιρο. Ισως μια πιο "δημοκρατικη" και λιγοτερο υποκειμενικη κατηγοριοποιηση ταιριαζει καλυτερα. Βιβλια εποχων, οπως "Περηφανεια και προκαταληψη", βιβλια παιδικα, οπως "Χαρυ Ποτερ" και "Ματιλντα". Ακομα δεν εχω καταληξει, επειδη μου φαινονται τα βιβλια ασχετα μεταξυ τους και θα πρεπει να κανω πολλες κατηγοριοποιησεις , ισως κουραστικες και τελικα ανουσιες. Το πιθανοτερο, ετσι οπως το σκεφτομαι καθως γραφω αυτο εδω το κειμενο, ειναι να τα παρουσιασω σε τυχαια σειρα, σε δυο μεγαλες κατηγοριες με το πολυ 2 υποκατηγοριες για καθε μια. Θα δειξει εν καιρω.

Η λιστα ακομα εμπλουτιζεται, επειδη συνεχως θυμαμαι βιβλια και ταινιες. Δεν θελω να κοψω καμια, παντα ειχα την αναγκη να τις σχολιασω ή/και να τις συζητησω αλλα ηταν δυσκολο. Κανενας φιλος μου δεν ειχε διαβασει τα ιδια βιβλια με μενα και δει τις ιδιες ταινιες. Παντα υπηρχαν κενα και απο τις δυο πλευρες. Συνεπως, εδω ειναι μια καλη ευκαιρια να γραψω ολα οσα σκεφτομαι, κι ισως να βρεθουν κι αλλοι συνοδοιποροι για σχολιασμο. Εις αναμονη λοιπον για το πρωτο μερος του αφιερωματος:

"Books + Films = L.F.E."

Ακρως ομφαλοσκοπικο.

2006-11-14T22:37:00.000Z

[ακολουθει κειμενο εγωιστικο και καταδεικτικο]

Η μια ατυχια διαδεχεται την αλλη, τιποτα δεν παει καλα. Το συμπαν εχει συνομωτησει εναντιον μου κι εναντια σε ολα οσα θελω να καταφερω. Παρ'τα μαλακα Κοελο, η ρηση σου αντιστροφως στα μουτρα μου, δειχνει οτι συσσωμοι οι γαλαξιες χεστηκαν για την παρτη μου. Και καλα κανουν.

Τι να πρωτοπιασω...το σπιτι παρ'ολο που εδειχνε ωραιο και καθαρο αποδειχτηκε τρυπιο και παλευουμε με τα ποντικια κοντα δυο μηνες τωρα. Λεφτα στα ορια συνεχεια και σα να μην εφτανε αυτο μου κλεβουν την τσαντα με το υπολοιπο μηνιατικο, κινητο, καρτες και λοιπα. Ηδη πλενω κατσαρολες και ταψια για να τα βγαλω περα, τωρα πρεπει να τριψω κι αλλο. Σκασε και τριβε.

Αυτα δε φτανουν. Υπαρχουν κι αλλα που με ταρακουνανε και γελανε στα μουτρα μου. Αυτα γελανε κι εγω κλαιω. Ο πατερας που κουραστηκε με τα χιλιαδες χιλιομετρα κι η μανα που κανει χημειοθεραπειες.

Κι οταν διαβαζω διαφορα προβληματα εδω κι εκει τρελενομαι. Ειναι αδικο, το ξερω. Ο καθενας εχει κατι που τον βασανιζει, ποια ειμαι εγω για να κρινω και να κατακρινω. Ειναι εγωιστικο αλλα απολυτα ανθρωπινο. Δεν σας αντεχω με τα ηλιθια ανουσια μικρα κ μιζερα προβληματακια σας. Δεν αντεχω. Τοσο απλα.

Ολικη επαναφορα.

2006-10-11T16:52:00.000+01:00

Δανειζομαι τον τιτλο της ταινιας με τον Αρνολντ, δεν εχω τιποτα πιο εξυπνο για το ποστακι της νεας χρονιας(!). Καλη χρονια λοιπον για ολους, με τα New Year's Resolutions σε πληρη ετοιμοτητα για εφαρμογη.

Περασαν οι δυο μηνες σα γαργαρο νερακι. Θα ηθελα να εκανα διακοπες ολο αυτον τον καιρο, αμ δε. Οι διακοπες στο μαγικο μερος της παιδικοτητας μου κρατησαν οσο μια καλοκαιρινη μπορα. Μετα εγιναν αλλαγες, μετακομισεις, καινουρια αρχη. Φτου ξανα σε αλλο σπιτι, να το φτιαξεις, να το ντυσεις και να το στολισεις για να το νοιωσεις δικο σου. Ολα σιγα σιγα γινονται. Αρκει να εισαι καλα μεσα σου.

To Blog ξεκιναει δυναμικα με δυο βασικα projects. Αρχικα η καταγραφη των προσπαθειων ευρεσης εργασιας. Με απλα λογια, το ξεσκισμα να βρω μια δουλεια να τρωω ψωμι πληρωμενο απο τον ιδρωτα μου και ουχι απο τον πατερα μου και τη μανα μου. Δευτερον, η οργανωση μιας "Ιθακης". Περισσοτερα γι' αυτο σε προσεχες κειμενα. Σφηνες οι "ηλιθιες αποριουλες" μου, κειμενα για διαφορα θεματα που με απασχολουν και με προβληματιζουν, κειμενα για οσα δω και ακουσω.

Ευχαριστω ολα τα γλυκα παιδια για τις καλοκαιρινες τους ευχες...

Less is more.

2006-07-24T19:47:00.000+01:00

Ηταν μοδα τοτε, μεσα της δεκαετιας του 90. Ο μινιμαλισμος ηταν στα φορτε του. Ρουχα, διακοσμηση, φαγητο...Για να εισαι τρεντυ επρεπε να εισαι μινιμαλ. Μου αρεσε. Διαβαζα μετα μανιας τα ιλλουστρασιον περιοδικα, τα οποια ανεβαζαν τη νεα ταση στα υψη του Ολυμπου μεχρι να τη ριξουν στον Καιαδα, λιγα μολις χρονια αργοτερα. Ημουν στην αρχη της εφηβειας και διχως να εχω προλαβει να γνωρισω και κυριως να νοιωσω αλλες τασεις, την ενστερνιστηκα. Ομως...κατι δεν καταλαβαινα καλα φαινεται...Επειδη μου αρεσε να φοραω βραχιολια και λοιπα μπιχλιμπιδια. Μου αρεσε το πληθωρικο, γουσταρα οταν εμπαινα σε σπιτια γεματα "εμπειριες, ταξιδια, αρωματα, εικονες". Ο μον ντιε. Δε θα μπορουσα ποτε να ειμαι μια οριτζιναλ μινιμαλιστρια!

Καλυτερα, σκεφτηκα αντιδραστικα. Γιατι να ακολουθεις την ταση και τη μοδα? Γινε νεα επαναστατρια, αντιδραστικη! Κατω ο μινιμαλισμος! Ζητω τα "πολλα"! Πολλα χρωματα, σχεδια, πραγματα...αισθηματα.

Και την εποχη του μινιμαλισμου εκανα την επανασταση μου. Εκτος απο κατι...

Τις διακοπες. Αυτες ηταν παντα μινιμαλ περα ως περα...Εκει οχι απλα δεν εκανα επανασταση αλλα οικογενειακως ακολουθησαμε τη μοδα και τη φεραμε στα δικα μας νερα. Για τρια χρονια καναμε διακοπες σε ενα σπιτι, αυθαιρετο, χτισμενο με τσιμεντολιθα, χωρις νερο και ρευμα. Καναμε μπανιο με νερο απο το πηγαδι. Μαγειρευαμε με πετρογκαζ και ειχαμε λαμπες πετρελαιου και κερια. Ειχαμε τη θαλασσα στα 5 βηματα και καθομασταν ολη μερα...Οι γονεις μου κολυμπουσαν στα βαθια, στα σκουρα. Εγω μ' ενα στρωμα τους εκανα παρεα. Οταν εκλεινα τα ματια και ηρεμουσα, ο πατερας μου με αναποδογυριζε. "Να μαθω να κολυμπω στα βαθια". Εμαθα ρε μπαμπα...εμαθα...

Για δεκαπεντε και πλεον χρονια, καναμε μια μικρη αναβαθμιση. Βρηκαμε σπιτι με ρευμα και νερο. Στα 2 βηματα απ' τη θαλασσα. Κι αντι για στρωμα, πηρε ο πατερας μου ενα καρυδοτσουφλο. Και παλι ολη μερα στην παραλια.

Ετσι μεγαλωσα. Εκει παω αυριο. Και χαιρομαι οσο δεν παει ο νους. Επειδη θα δω τη μανα μου, θα την αγκαλιασω και θα τη μυρισω. Θα πουμε ολα οσα δεν ειπαμε 8 μηνες τωρα. Θα ακουω τον πατερα μου να μου λεει "βαλε 2 υποβρυχια κι ελα να τα πουμε". Θα πειραξω και θα γαργαλησω το μικρο μου αδερφο. Μεχρι να τα παρει και να με σηκωσει με το ενα χερι κι εγω να θυμηθω για ακομη μια φορα οτι δεν ειναι πλεον μικρος αλλα μου ριχνει 2 κεφαλια και αρκετες δεκαδες κιλα. Θα μιλησουμε για βλακειες, για γκομενιτσες, για φιλους, για τον Κωστη, για τα μαθηματα, για τις σπουδες, θα μαλωσουμε αλλα θα τα ξαναβρουμε (ακομη κι αν χρειαστει να κανω εγω τωρα πια πισω, shit).

Ετοιμαζω ταξιδι λοιπον. Σ'αγκαλιες αγαπησιαρικες, σε αμμο βελουδο, σε νερα καταγαλανα, διαφανα, σε ξερες παιχνιδιαρικες. Σε ωραιες γευσεις, σε φανταστικες μυρωδιες, σε απαιχτα μωρα, σε γλυκα παιδια. Σε καυτο ηλιο, σε δυνατο ανεμο, σε μεγαλα κυμματα, σε μικρες ψαριες, σε ψητα χταποδια. Σε μεσημεριανες σιεστες, σε απογευματινους καφεδες, σε ομαδικα μπουγελα, σε ποδηλαταδες. Σε φιλια. Και σε αλλα φιλια. Και σε χαμογελα. Με πολλη αγαπη. Μεσα απο την καρδια.

Ετοιμαζω ταξιδι...στον ερωτα...Αχ αυτο πως να ειπωθει...Με τι λογια, με τι λεξεις; Αισθηματα δυνατα, στερεα. Αγαπη πολυ. Αναγκη. Αγγιγματα. Χαδια. Γλυκες κουβεντες.

Φευγω. Και θελω να αποχαιρετησω. Ολα τα τρυφερα κοριτσια και τα γλυκα αγορια που διαβαζουν τις σκεψεις μου και τις αποψεις μου. Θα τα ξαναπουμε απο Σεπτεμβρη. Καλες βολτες, καλα μπανια, καλες συναυλιες, καλα ταξιδια.

Κατεβαινουν τα καλοκαιρινα ρολα. Σας ευχαριστω ολους :)

Count Laszlo de Almásy

2006-07-17T21:15:00.000+01:00

Δεν εχω και πολλη ορεξη τις τελευταιες μερες να γραψω. Σκεφτομαι πολλα, παρα πολλα. Γρηγορα φευγουν, καινουρια ερχονται, τιποτα δε μενει αρκετα ωστε να γινει λεξη και προταση. Σημερα ομως θα γραψω γι αυτο που εκανα και ντραπηκα.

Κατεβαινω να παρω το μετρο. Στα 2 μετρα απο τις σκαλες, ενας νεαρος ανδρας...Ειχε καμμενο προσωπο, παραμορφωμενο. Ακριβως οπως ο Ρειφ Φαινς στην ταινια "Αγγλος Aσθενης". Ηταν αποκρουστικο. Δεν ειχε και χερια, παλαμες. Ηταν κομμενα στον καρπο. Τον ειδα για 2 δευτερολεπτα. Μονο 2. Αμεσως γυρισα αλλου, δεν μπορουσα με τιποτα να τον κοιταω. Προσπαθουσε να σταματησει καποιον, προφανως ηθελε να ρωτησει κατι. Κανεις δεν κοντοστεκοταν, ολοι μα ολοι εκαναν οτι δεν τον εβλεπαν. Σε μια απο τις πιο πολυσυχναστες στασεις του μετρο. Ειχε τοσο κοσμο, ειχε γεμισει η αποβαθρα απ'ακρη σ'ακρη. Ειδα γρηγορα τα ρουχα του, για να καταλαβω αν ηταν ζητιανος. Τα ρουχα ηταν καθαρα, ομορφα. Μαλλον δεν ηταν. Ισως ειχε χαθει, ισως μπερδεψε τις γραμμες, τη σταση, την αποβαθρα, ισως ηθελε να ρωτησει την ωρα...Ανοιξε η πορτα του τρενου και εβαλα το ενα ποδι μεσα. Και σκεφτηκα για 1 κλασμα του δευτερολεπτου να μη μπω. Μπηκα. Και μεσα στο τρενο ντραπηκα πολυ. Γιατι δε μπορεσα να τον κοιταξω και να δω τι θελει? Γιατι?

Ενα τηλεφωνο μακρια...

2006-07-07T21:52:00.000+01:00

Μιλουσα με τον Κωστη για τον τελικο. Του ειπα, ειμαι με τη Γαλλια, επειδη μ'αρεσει το Παρισι. Μου λεει, ειναι με την Ιταλια, επειδη ετσι κι αλλιως ποδοσφαιρικα (δεν καταλαβα τιποτα), επειδη του αρεσουν τα αυτοκινητα τους, οι Ιταλιδες γκομενες, επειδη ειναι μουρες και επειδη η μαφια ξεκινησε απο την Ιταλια. Του λεω, ποιοι ειναι πιο ωραιοι? Οι Ιταλοι, εδωσε και το Εψιλον μια αφισα (κρατα την, κρατα την). Αλλαξα, πηγα με τους ωραιους. Επειδη την ομορφια πρεπει παντα να την υποστηριζουμε.

Και καθομαι και σκεφτομαι τη μανια για τα αυτοκινητα. Μ'αρεσει να βλεπω εκπομπες για αυτα. Κι ας μην οδηγω. Εβλεπα μετα μανιας την εκπομπη του Αρη Σταθακη, κι ας μην καταλαβαινα τιποτα για κυβικα, επιταχυνσεις, λαδια, φρενα και τα σχετικα. Μετα δε θυμαμαι τι εβλεπα (κενο δικο μου ή δεν ειχε κατι?), μετα εβλεπα το Traction, αλλα δε μ'αρεσε, εκανα συνεχεια τη συγκριση με το Σταθακη και ξενερωνα. Μετα ηρθα Αγγλια και δεν ειχα τηλεοραση. Τωρα εχω και βλεπω οχι μια αλλα δυο εκπομπες! Και τη μια ειδικα τη γουσταρω πολυ επειδη μου αρεσει το βρετανικο χιουμορ. Παντα μου αρεσε αλλα πλεον την καταβρισκω και θεωρω ξενερωτους οποιους το θεωρουν κρυο. Μα καλα, πως ειναι κρυο ενα χιουμορ με κυριο συστατικο την ευστροφια? Και τον αυτοσαρκασμο. Πολυ σημαντικο. Οταν καποιος εχει χιουμορ, πρεπει να αυτοσαρκαζεται. Αλλιως δεν εχει χιουμορ, εχει (συγκαλυμμενη) κακια, μικροπρεπεια, ηλιθιοτητα, your choice of words...

Και ειναι 3 τυποι, ο ενας ειναι και νοστιμουλης, και κανουν ενα σωρο βλακειες αλλα το φχαριστιουνται οι ανθρωποι. Και περναω κι εγω καλα. Δεν μαθαινω τιποτα για τα αυτοκινητα αλλα δεν βαριεσαι. Γι αυτο εχουμε τους μπαμπαδες και τους αδερφους, τους φιλους και τους γκομενους. Οτι θελω να μαθω ειναι ενα τηλεφωνο μακρια.

Ενα τηλεφωνο μακρια κι οχι ενα τσιγαρο δρομος. Δεν καπνιζω αλλα μ'αρεσει αυτη η φραση. Ενα τσιγαρο δρομος. Κανω ενα τσιγαρο και φευγουμε. Κανω ενα τσιγαρο και μπαινω για μπανιο, κατουρα αν θες. Κανω ενα τσιγαρο και ξαναρχιζουμε (τη μπιριμπα, το καθαρισμα φασολακιων, το σεξ...). Ενα τηλεφωνο στη μαμα και μαθαινεις ποσα (απιδια εχει ο σακος) λεπτα θελει το αυγο για να βρασει (ερωτηση 1ης πανεπιστημιου, μη γελατε), ενα τηλεφωνο στο μπαμπα και μαθαινεις τη διαφορα: "δεν σου ειπα να φας 500 λιρες, αλλα 500 ευρω", ενα τηλεφωνο στο φιλο για να διορθωσεις το προβλημα στο πισι (μετα απο 4 ωρες, κι ενω εχεις αφησει το ακουστικο, εχεις βγαλει τα κατσαβιδια, εχεις ανοιξει τη μοναδα και ψαχνεις με φακο το γαμημενο το τζανμπερακι).

Ενα τηλεφωνο να ρωτησεις εισαι καλα, περνας ωραια, εχεις καλη διαθεση ή εισαι πεσμενος...ενα τηλεφωνο να πεις σ'αγαπαω, μου λειπεις, θελω να σε δω και να σε φιλησω...

ηλιθια αποριουλα (6)

2006-07-03T01:57:00.000+01:00

Ο Ηρακλης Πουαρο δεν ειναι και γαμω τις περσονες?

(χιεγρκιούλ πουαγό, ατ γιογ σεγβις. Totally cult!)

Fragile.

2006-07-02T02:42:00.000+01:00

Γραφω-σβηνω, δεν ξερω πως να το πω. Δεν ξερω. Πως το εκαναν αυτο στο παιδακι τους? Το σκοτωσαν. Με τι καρδια το καιγανε? Αχ μωρε μικρο μου...δεν εχω λογια, παρα μονο δακρυα.

Η καλυβα του μπαρμπα-Θωμα.

2006-07-01T01:28:00.000+01:00

Διαβαζω και ακουω συνεχεια για τις καταληψεις στα πανεπιστημια. Δεν ξερω τιποτα για το θεμα, υποθετω τα παιδια εχουν τα δικια τους και τα αδικα τους, ετσι παει συνηθως, there isn't only one side. Συνεπως δεν ειμαι ουτε υπερ ουτε κατα. They know, I don't.

Παντως για τα ιδιωτικα, σχηματισα μια εικονα για την ωρα και ειμαι κατα. Κυριως επειδη στην Ελλαδα θα το γαμησουν το θεμα. Καλυτερα να γινουν προσπαθειες να καλυτερεψουν τα υπαρχοντα δημοσια πανεπιστημια. Τελοσπαντων, δεν θελω να γραψω για τις καταληψεις και τα πανεπιστημια. Θελω να γραψω για "την καλυβα του μπαρμπα-Θωμα".

Δεν εγραψα στις πανελληνιες, δεν περασα και εγινε ενα μικρο meeting στο σπιτι μου. Ο πατερας μου με προετρεψε "να βγω" εξω. Να μην ξαναδωσω. Και ετσι εγινε. Ειμαι 6 χρονια Αγγλια. Και θα μεινω κι αλλο. Ενα πραγμα δεν μπορεσα να "χωνεψω" τοσα χρονια. Τον ιδιοτυπο ρατσισμο: δεν περασες Ελλαδα, πηγες Αγγλια-Ιταλια-wherever, εισαι σκαρτος, the end. Απο τα παιδια που περασαν Ελλαδα, απο αυτα που περασαν στις καλες σχολες. Δεν μπαινω ποτε σε συζητηση, τι νοημα εχει να συζητησεις, να εξηγησεις(?!?). Γιατι πολυ απλα, οποιον με κρινει απο τα ακαδημαικα μου χαρισματα τον κανω αμεσα ντιλιτ. Αλλα εδω θα γραψω μερικα λογια...οι σκεψεις μου που εξωτερικευονται καπου-καπου.

Γιατι ο ακαδημαικος ρατσιστης δεν σκεφτεται for once, οτι μπορει καποιος να ειχε χιλιους δυο λογους που δεν εγραψε καλα και δεν περασε. Και να μην σκεφτει αυτοματα οτι δεν αξιζει, δεν ειναι ικανος για την ανωτατη εκπαιδευση. Γιατι δεν σκεφτεται οτι μπορει το οποιο συστημα να μην του ταιριαζε αλλα σε καποιο αλλο συστημα να μπορει να δειξει τις ικανοτητες του. Δεν εχει νοημα να επεκταθω, το point μου ειναι οφθαλμοφανες.

Διαλεγω τους ανθρωπους που κανω παρεα και αγαπω με πολυ απλο τροπο: αν ειναι καλοι ανθρωποι. Αυτο μου αρκει. Δε με νοιαζει αν σπουδασαν στο Harvard ή στο Περα-δωθε College. Δεν με νοιαζει αν σπουδασαν καν. Ειδαμε και ολους τους σπουδαγμενους. Πολυ καλοι ανθρωποι, τι να σου πω. Να πεθαινεις απο διψα και να μη σου δωσουν ουτε σταγονα, οχι ποτηρι ολοκληρο.

Εχω στενοχωρεθει μερικες φορες. Απο φιλες μου. Ημουν η μονη στην παρεα που σπουδαζα στο εξωτερικο και ενοιωθα σαν το φτωχο συγγενη. Τι τα θες...υπονοηθηκαν πραγματα, αλλοτε επιτηδες, αλλοτε αθελα.

Ειχα ενα φιλαρακι, ηταν μικροτερος μου και οποτε γυρνουσα Ελλαδα, βγαιναμε, τα λεγαμε. Περασε στο Πολυτεχνειο. Κοψαμε. Τον εκοψα. Ειχα βαρεθει να ακουω ποσο καλο ειναι το Μετσοβειο. Ναι το ξερω, δεν το αμφισβητω. Ειναι το καλυτερο ιδρυμα στη χωρα? Πιθανον. Γιατι ομως τοση απαξιωση? Mου πετουσε σποντουλες, δεν ελεγα τιποτα, γελουσα και το γυρνουσα στην πλακα. Finito.

Δε μπορω να το καταλαβω ρε γαμωτο με τιποτα. Δε μπορω να σκεφτω ετσι. Να κανουμε κουβεντα για σπουδες και να δειξω απαξιωση? Υπαρχει λογος? Πως ειναι ετσι η ζωη...να σε χαρακτηριζει αν εχεις πτυχιο, απο που το πηρες, τι δουλεια κανεις, ποσα λεφτα βγαζεις, εαν εχεις σπιτι δικο σου, εαν εχεις πλουσιο γκομενο ή μουναρα γκομενα, τι αυτοκινητο οδηγεις, σε ποια μαγαζια συχναζεις, τι τρως(εαν τρως) και που...

Στο δικο μου κοσμο θελω

να κανεις οτι σ'ευχαριστει,

να αγαπας...την οικογενεια σου, τους φιλους σου, το αγορι σου...οποιον...

και να το δειχνεις, με πραξεις,

να τρως οτι σ'αρεσει, με τα χερια αν θες, σε λαδοκολλα αν γουσταρεις,

να φορας οτι σε κανει χαρουμενο, χρωμα θες, μαυρο θες, ό,τι θες ρε παιδι μου,

να ακους οτι σε κανει να χαμογελας/μελαγχολεις/χορευεις, ροκ, ρεμπετικα, σκυλαδικα, δε με νοιαζει.

Δε με νοιαζει αν εχεις/δεν εχεις σπουδασει. Δε με νοιαζει αν δεν ξερεις αγγλικα. Δε με νοιαζει αν ξερεις πιο πολλα απο μενα, καλυτερα, θα μαθω κι εγω. Δε με νοιαζει που δεν εχεις ακουσει ποτε τη μουσικη που μ'αρεσει, δε με νοιαζει που δεν καταλαβαινω τη μουσικη που ακους. Θα παρω απο σενα, θα παρεις απο μενα.

Με νοιαζει να μπορεις να καταλαβεις οτι περναω δυσκολα και ειτε να με βγαλεις εξω και να με μεθυσεις, ειτε να με αφησεις να κλαψω μονη μου. Με νοιαζει να μαθαινω κατι που με κανει χαρουμενη και να μπορω να σε παρω τηλεφωνο να στο πω για να χαρεις μαζι μου. Αυτο με νοιαζει. Τιποτ' αλλο.

Update: Διαβασα το αρθρο Των Νεων και το παραθετω, επειδη πιστευω πως εχει μια μικρη σχεση και με οσα γραφω παραπανω. Η παιδεια βουλιαζει απο την αδιαφορια ολων μας. Πραγματι, ετσι ειναι... :(

[Ο τιτλος του ποστ ειναι ενα πολυ ωραιο παιδικο βιβλιο που καταπιανεται με τον φυλετικο ρατσισμο. Διαδραματιζεται στην Αμερικη και αφορα τους μαυρους σκλαβους στις φυτειες του Αμερικανικου Νοτου. Ο ακαδημαικος ρατσισμος ειναι η δικια μου "καλυβα του μπαρμπα-Θωμα"]

This is life, huh?

2006-07-01T01:00:00.000+01:00

...yeah...

Ειδα το Secrets and Lies. Μ'αρεσε πολυ, απλο και γεματο συναισθηματα. Ειμαι ρομαντικη τελικα. Αν και παντα ελεγαν πως δεν ειμαι. Μαθαινεις κατι και χαιρεσαι ή λυπασαι, φευγει ενα βαρος απο πανω σου ή ερχεται. Εμαθα κατι και χαρηκα επιτελους. Ε-πι-τε-λους. Και το καθυστερησα μια μερα. Επιτηδες, απο φοβο. Θα μπορουσα να ειμαι χαρουμενη μια μερα παραπανω. Anyway...

Now, im happy, i cant even be miserable, i listen to dancing queen and feel like i am one...And its so fuckin stupid, but not for me. Not-for-me.

To do list.

2006-06-23T16:16:00.000+01:00

Το τελευταιο καιρο εχω κολλησει ασχημα με τα μπλογκς. Ανακαλυπτω συνεχεια "καινουρια", δηλαδη αυτα που δημιουργηθηκαν απο το Σεπτεμβρη και μετα. Τοτε που σταματησα για διαφορους λογους να γραφω στο δικο μου αλλα να διαβαζω και τα αλλα. Μεχρι το Φεβρουαριο που ξαναξεκινησα, τοσοι πολλοι ανοιξαν ωραια ημερολογια που τα ξεκοκαλιζω. Παντα τα παιρνω απο την αρχη μεχρι το τελος. Εχω διαβασει πολλα. Προτιμω να διαβαζω παρα να γραφω.

Πρεπει οπωσδηποτε να κανω μια παυση. Το γραφω κι εδω (εκτος απο το mental note στο ανθρωπακι που κατοικει στο εκπαγλουκαλλονης και απεριοριστης εξυπναδας κεφαλι μου) ετσι ωστε να "δεσμευσω" τον εαυτο μου. Παντα τα πηγαινα ασχημα με τις εξεις (ατσα μαγκιορα λεξουλα που σας γραφω). Φτανω μεχρι το τερμα του τερματος. Αν ημουν τζανκι, θα ειχα καταστραφει σε οσο χρονο κανω μπλινκ. Αν ημουν αλκοχολικ, θα ειχα πεθανει πριν το νικολας στο λας βεγκας. Αν ημουν cardslover θα ειχα ξεπουλησει εμενα, εσενα, την ελλαδα, την αγλλια κι οτι αλλο εβρισκα. Πρεπει να πειθαρχησω. Να κανω ολα οσα εχει η "To do" λιστα.

- Να ξεκινησω (σοβαρα) την πτυχιακη.
- Να φτιαξω σωστο σιβι.
- Να βρω σπιτι.
- Να βρω δουλεια.
- Να παρω τηλεφωνο το Μ (θα νομιζει οτι πεθανα, τωρα πια).
- Να κοινωνικοποιηθω (λιγο ομως, μη παθω και τιποτα :P).
- Να κλεισω εισιτηρια για Ελλαδα (αν/οταν αποφασισω ποτε θα παω επιτελους).
- Να παω τζιμ, δεν παει αλλο το λαχανιασμα στις σκαλες.

Τι αλλο, τι αλλο... τωρα δεν μου 'ρχεται. Αυτα λοιπον αγαπητες και αγαπητοι. Κλεινω και τα σχολια για να μη μπω στον πειρασμο. Μολις τωρα σκεφτομαι οτι φαινομαι τραγικη και απειθαρχητη. Κι ομως ειμαι σιγουρη οτι ολοι οσοι εχουν τις δικες τους...εξεις, θα με καταλαβουν.

Ολα πριμα.

2006-06-20T00:11:00.000+01:00

Σαντορινη, Σεπτεμβριος 2005.*

[Τοσο ασυναρτητο ποστ, επρεπε να σβηστει γιατι μου χαλαει την ηρεμια στο μυαλο και την καρδια μου, αλλα θα χασω και τα γλυκα σχολια, οποτε απλα γινεται επεξεργασια]

Θυμαμαι οταν ημουν μικρη, μου ελεγαν ολοι "να κουραστεις τωρα, για να απολαυσεις μετα". Ηταν ενα συνηθες τσιτατο, υποθετω το εχουν ακουσει κι αλλοι. Στην μικρη επαρχιακη πολη που εμενα υπηρχε/υπαρχει κι ενας ατυπος -αμειλικτος- ανταγωνισμος μεταξυ των παιδιων. Επαιζα κι εγω σ'αυτο το παιχνιδι, πως αλλιως.

Το προγραμμα της ζωης ειχε ηδη γραφτει απο μικρη. Επρεπε: παντα καλη μαθητρια, με μεσο ορο 19. Να αρχισω αγγλικα στα 7 και στα 16 να εχω προφισιενσι. Να αρχισω δευτερη ξενη γλωσσα. Να αθλουμαι (περασα κατα σειρα απο: μπαλετο, ρυθμικη, βολευ, χορο, ξιφασκια και φυσικα κολυμπι και γυμναστηριο). Να μαθω μουσικη, ξεκινησα στα 8 και σταματησα στα 17 (βλ. πανελληνιες). Να μπω στο πανεπιστημιο σε-εννοειται-prestigious-σχολη. Να βγω. Να κανω μεταπτυχιακο σε-εννοειται-superγαμαουα-πανεπιστημιο-εξωτερικου. Να το παρω. Να κανω κι αλλες σπουδες msc-phd-mba-papariamantoles. Να δουλευω τα καλοκαιρια για εξπιριενς και για να μπει στο βιογραφικο. Να βρω δουλεια σε καλη εταιρια με καλα λεφτα. Να βρω αντρα με λεφτα, σημαντικο, πολυ σημαντικο. Να παντρευτω. Να κανω παιδια. Να πεθανω.

Αυτο ειναι το προγραμμα της ζωης. Των παιδιων της μικρης μου πολης. Των συμμαθητων μου, των φιλων και γνωστων. Και σε μεγαλο μερος δικο μου προγραμμα. Ευτυχως εφυγα απο εκει, μερικες φορες σκεφτομαι ευτυχως που εφυγα απο Ελλαδα και γνωρισα και μια αλλη ζωη και κυριως τον εαυτο μου.

Δεν λεω οτι κακως εκανα 0σα εκανα, ισα-ισα τα χαιρομουν ολα παρα πολυ. Μου αρεσαν οι γλωσσες, περνουσα πολυ ωραια στο Ωδειο, ξεδινα στη γυμναστικη, ειχα φιλους, παρεες, ερωτες, περνουσαμε ομορφα. Και κατα τη γνωμη μου πρεπει να μαθαινεις, ετσι ζεις στο κατω-κατω. Αλλα τη μαλακια "κουρασου τωρα, απολαυσε μετα" ποιος αχαρακτηριστος τη σκεφτηκε?

Απο μικρη κουραζομουν για να απολαυσω τι? Τι ψευτιες με γεμιζαν στα μικρατα μου, οταν τελειωσει το λυκειο και μπεις στο πανεπιστημιο τελειωνουν τα διαβασματα, τα μαθηματα και το ζορισμα? Πηγαινε στη γωνια να δεις αν ερχομαι και δως μου κι ενα φιλακι.

Οπως ηδη ειπα, νοιωθω μεγαλη ανασφαλεια. Το ξερω πως πρεπει να κυνηγησω πολυ μια δουλεια και θα το κανω. Ειναι ομως το σφιξιμο στο στομαχι, τα μηνιγγια που σφιγονται και προκαλουν ημικρανιες, αγχος. Το ξερω πως κι αλλα παιδια νοιωθουν ετσι. Φοβουνται. Σκεφτομαι πολυ αυτο που εγραψα. Τις γνωσεις. Επιφανειακες. Νοιωθω πως δεν μπορω να εφαρμοσω τιποτα. Καταλαβαινω οτι ειναι διαφορετικο το ακαδημαικο απο το εργασιακο περιβαλλον. Θα μαθω, θα συνηθισω. Ελπιζω να βρω. Αυτα. Στεγνωσα.

* Κι ο ηλιος παντα ξεπροβαλλει...και ζεσταινει, γλυκαινει. Ολα πριμα ελπιζω οχι στα βραχια αλλα στον ηλιο απο πισω...

ηλιθια αποριουλα (5)

2006-06-12T01:45:00.000+01:00

Γιατι εχει τοση ζεστη και σιγοβραζω σαν τον αστακο?

(αν παει ετσι ολο το καλοκαιρι στο Λονδινο, την πατησα, δεν βλεπω να κανω την εργασια και να παιρνω πτυχιο, θα εχω εξατμιστει πρωτα σε απειρα τίνι-τάινι μοριακια...)

Read 'n' Read...keep reading...

2006-06-09T00:00:00.000+01:00

Οταν πρωτοαρχισα να διαβαζω βιβλια στα αγγλικα, οταν ηρθα στο νησι, τα παρατησα γρηγορα. Βεβαια επιασα κατι βιβλια οπως "The god of small things", που εχει αρκετα "περιεργη" και δυσκολη αγγλικη, με ιδιωματισμους της συγγραφεως και δικα της μικρα τεχνασματα για να περιγραψει αυτο που ηθελε. Δεν καταλαβα και πολλα, το αφησα και πηρα τη μεταφραση. Προσπαθησα να διαβασω Οσκαρ Ουαιλντ (ειχε μια ωραια ταινια προχθες, θα επανελθω) και συγκεκριμενα "Το πορτραιτο του Ντοριαν Γκρευ". Αυτο με δυσκολεψε περισσοτερο. Δεν διαβασα μεταφραση, ειπα θα περιμενω, θα δουλεψω τη γλωσσα και θα το ξαναπιασω.

Μετα απο λιγο καιρο μπορουσα να διαβασω καλυτερα. Πηρα μερικα πιο "βατα" βιβλια, τουλαχιστον ως προς την αγγλικη γλωσσα. Διαβασα το "1984" και μου αρεσε πολυ, διαβασα Fielding και Hornby και διαφορους αλλους ευκολους συγγραφεις. Παρ'ολα αυτα παρατηρησα οτι οποτε ειχα καποια αγνωστη λεξη απλα την προσπερνουσα. Την εψαχνα στο λεξικο μονο εαν δεν μπορουσα να καταλαβω απο τα συμφραζομενα με τιποτα και δυσκολευομουν να παω παρακατω. Φετος ομως συνειδητοποιω οτι θελω να ξερω ολες τις λεξεις. Θελω να καταλαβαινω τα παντα.

Εχω λοιπον ενα μολυβακι και υπογραμμιζω. Βεβαια δεν σηκωνομαι καθε τρεις και λιγο να δω σε λεξικο (στο pc κιολας, που ειναι ακομα πιο ευκολο) γιατι θα μου την σπαει αφανταστα. Χρησιμοποιω δυο σελιδοδεικτες, βαζω τον πρωτο εκει που αρχιζει το κομματι με τις αγνωστες λεξεις και το δευτερο εκει που σταματω καθε μερα. Ο πρωτος σελιδοδεικτης ειναι ενας απλος χαρτινος που απεικονιζει ενα παιδακι να διαβαζει, ο δευτερος ειναι ενας μικρος καταλογος με ρουχα O'neill, βαρεθηκα να σηκωθω να βρω αλλον ενα βραδυ και εβαλα τον καταλογο...

Μια τρομερη περιγραφη.

2006-06-08T00:21:00.000+01:00

"...the alloys of precious metals, enamels from the Far East and a revolutionary theory on pistons and communicating chambers, all of which contributed to the Teutonic science underpinning the glorious strokes of that champion of scrivening technology."

Διαβαζοντας σ'ενα βιβλιο, το κομματι που περιγραφει ενα αντικειμενο, σκεφτηκα οτι εαν δεν ηξερα απο την αρχη τι περιγραφει, δεν θα μπορουσα να το φανταστω ποτε. Μπηκα στον πειρασμο να το γραψω εδω και αν θελει καποιος απο τους σεβαστους μου αναγνωστες, ας κανει μια αποπειρα να μαντεψει το αντικειμενο...

Λοιπον, το αντικειμενο ειναι ενα στυλο! Για την ακριβεια ενα Montblanc Meisterstuck. Στο βιβλιο υποτιθεται ανηκε στον Βικτορ Ουγκο και κατοπιν το αποκτα ως δωρο γενεθλιων ο ηρωας, Daniel.

Το βιβλιο ειναι το The shadow of the wind, by Carlos Ruiz Zafon. Οταν το τελειωσω θα το παρουσιασω στο μπλογκ Βιβλιογνωμες.

Οι μυρωδιες...

2006-06-04T14:27:00.000+01:00

Καπως μου 'ρθε να γραψω αυτο το κειμενο. Δεν μπορω να θυμηθω τωρα με τιποτα. Κατι διαβασα, κατι ακουσα. Εχω μανια με τους συνειρμους. Τελοσπαντων θελω να γραψω για τις μυρωδιες. Των ανθρωπων.

Οταν ημουν μικρη, ειχα μεγαλη ευαισθησια στη μυτη. Μπορουσα να καταλαβω ποιος ηταν στο σπιτι μας απο την εξωπορτα. Κλειστη ε? Οχι ζαβολιες. Μπορουσα να καταλαβω ποιος ειχε μπει και βγει απο το σπιτι ολη μερα. Μολις γυρνουσα απο το σχολειο ελεγα στη μανα μου:

- Ηρθε η Στελλα,ε?
- ...(βλεμμα αποριας η μανα)
- Ηρθε και η Ευγενια,ε?
- ...(το ιδιο)
- Περασε και ο θειος να πει γεια,ε?
- ...("αφου το ξερεις,τι με ρωτας")

Μου αρεσε να κατατασσω τους ανθρωπους αναλογα με τις μυρωδιες. Αυτοι με τις γλυκες, μωρουδιστικες. Αυτοι με τις βαριες,αντρικες. Αυτοι που ειχαν μια ανεξηγητη μυρωδια, που δεν μπορουσα να τους καταλαβω ευκολα και μου την εσπαγε. Μου ειχε πει η μανα σκηνικο για μια μπλουζα, η οποια ηταν του θειου (τον αγαπουσα, τον λατρευα μικρη) και την ειχα παρει σπιτι για να τον μυριζω. Τη βρισκει, την πλενει κι εγω να ωρυομαι οτι:

-...δεν μυριζει γιωργιλα πια, το καταλαβαινεις?

Μου ειχαν πει (εγω δεν το ειχα αντιληφθει) οτι οποτε πηγαινα να φαω κατι, το μυριζα πρωτα. Εφερνα την πρωτη μπουκια στη μυτη και μετα στο στομα. Μετα το καταλαβα κι εγω. Μυριζα ο,τιδηποτε πριν το φαω. Και το κολλησα στην καλυτερη μου φιλη και το κανει (εγω τωρα δεν μπορω για λογους που θα αναφερω παρακατω).

Και μετα (ηρθαν οι μελισσες) εφυγα για Αγγλια. Κι εδω τελειωσε η δυνατη μου οσφρηση. Επειδη επαθα κατι απανωτες ιγμοριτιδες (εχω χρονια) κι επειδη εχω αλλεργικη ρινιτιδα και με τις πρασιναδες της Αγγλιας δεν βρισκεις ησυχια, χαλασε η μυτη. Δεν δουλευει τοσο καλα πια. Ελπιζω να επανελθει καποια στιγμη...Μου λειπει λιγο.

Εν τω μεταξυ, ποσο εχουμε συνδεσει μυρωδιες με ανθρωπους! Θυμαμαι οταν φυγαμε ολες οι φιλες να σπουδασουμε, η καθεμια σε αλλη πολη, μου ελεγε η φιλη μου οτι μυρισε μια κοπελα στο δρομο που φορουσε Amarige (το φορουσα καποτε) και με θυμηθηκε στο ασχετο. 'Η οτι της ελειπε η αλλη και μια μερα μπηκε στο Χοντο και πηγε και πηρε το τεστερ απο το αρωμα της και "την" μυρισε.

Και ποσο θελουμε καποιον που μας μυριζει ωραια (τις περισσοτερες φορες χωρις καν να το καταλαβαινουμε). Εγω ακομα θυμαμαι ποσο μου αρεσε η ανασα του την πρωτη φορα που με φιλησε...Θυμαμαι οτι μου αρεσε η μυρωδια, δεν θυμαμαι αυτη καθαυτη τη μυρωδια. Κλεινω με βιβλιοπροταση:

Το αρωμα - Πατρικ Ζισκιντ.

[Επανεκδοση]

The Warren Cup.

2006-06-01T23:19:00.000+01:00

Πηγα σημερα στο Βρετανικο Μουσειο. Ειδα διαφορα, σκεφτηκα διαφορα και ειπα να τα γραψω.

Θεμα 1.

Στην Αιγυπτιακη πτερυγα περασα τις σαρκοφαγους για μπανιερες. Τι μεγαλη μπανιερα, καλα θες απειρο νερο, σαν μικρη πισινα ειναι. Μετα μου ειπε η Ε. οτι ειναι σαρκοφαγοι και σκεφτηκα οτι ειμαι ηλιθια. Ενα που μου εκανε εντυπωση, ειχαν γραφη braille σε μερικα εκθεματα. Και μετα μπηκα σε δαιδαλωδεις σκεψεις του στυλ: πως μπορει ενας τυφλος να καταλαβει τι βλεπει? Να πιασει το αγαλμα ισως? Και καλα αν καποτε εβλεπε. Αν ειναι εκ γεννετης? Και τις ζωγραφιες? Πως να χαρει εναν πινακα? Απομακρυνα γρηγορα τις σκεψεις γιατι η Ε. θα με σιχτιριζε και προχωρησα παρακατω. Βαρεθηκα γρηγορα, κουραστικα, σκεφτηκα οτι δεν ειμαι για αρχαια, γερασα(!) και περναω καλυτερα στο Φυσικης Ιστοριας με ολα τα κουμπακια και τα σχετικα.

Θεμα 2.

Στο μαγαζακι του μουσειου μια κουπα με την πετρα-Ροζετα, 7 λιρες ρε? Για να μη μιλησω για τα βιβλια, τα στυλο και γενικα ολα τα σκατολοιδια. Τωρα θα μου πεις, το μουσειο δεν εχει εισοδο, οποτε βγαζει κατι απο το μαγαζι. Ναι βγαζει τα λεφτα για να ανοιξουν και δευτερο βρετανικο, καλυπτοντας και τις εκστρατειες για τα νεα εκθεματα.

Θεμα 3.

Σε φαση αποχαυνωσης κι ενω τριγυρναμε κανα 3ωρο, καθομαστε να τεντωσουμε τα πονεμενα και τρεμαμενα ποδαρακια μας. Νεαρος με μπεζ κοτλε παντελονι, ριγε πουκαμισο (φαινοταν ο γιακας) και γαλαζιο πουλοβερ καθοταν διπλα. Μας πιανει την κουβεντα. Ευγενικοτατος. Και εραστης της Τεχνης! Ειχε ενα τετραδιο και εκανε σκιτσα. Ωραια.

...

Εγω σε ημιλυποθυμη κατασταση να τραβιεμαι προς την Ε. Η Ε. να τραβιεται επισης, σε φαση τωρα-πεφτω-απο-το-παγκακι. Ο νεαρος βρωμοκοπαγε! Η αναπνοη του, το σωμα του, ολοκληρος μια μποχα. Μια στιγμη σηκωνει το πουλοβερ να ψαξει ενα χαρτι στην τσεπη του πουκαμισου και φαινεται του ρθε η μποχα και λεει το αχαρακτηριστο: "πρεπει να κανω κι ενα μπανιο". Παλι καλα που το καταλαβες ρε παλικαρι. Κανε πριν γινεις δημοσιος κινδυνος. Και ξαφνικα σκεφτηκα ολους τους πρωην και νυν ερωτες μου, που κανουν μπανιο 15 φορες τη μερα, που αλλαζουν τι-σερτ για ψιλου πηδημα, τον αδερφο μου που τον πειραζω οτι ειναι τιτιζης, τους θειους μου που τους κοροιδευω οτι παρφουμαριζονται πιο πολυ κι απο γυναικες και καταλαβα. Οι αντρες μπορουν να βρωμανε πολυ. Παρα πολυ ομως.

Ψιτ αγορακια, γλυκα και ομορφα. Μπανιο. Ντους. Αποσμητικο. Καθαρα μπλουζακια (δεν πειραζει αν δεν προλαβες να σιδερωσεις, απο το να βρωμας καλυτερα οι ζαρες), καθαρα πουκαμισα, τα πουλοβερ αμα ιδρωσεις βρωμανε ελεεινα. Πλυσιμο. Και πολυ σημαντικο. Εαν δεν εχεις φαει τιποτα ολη μερα και δεν εχεις πιει, βρωμαει το στομα σου. Πολυ. Τουλαχιστον μια τσιχλα. Καλα δεν το συζητω για βουρτσισμα δοντιων, αυτο εννοειται.

Και μη μου πεις οτι και τα κοριτσια βρωμανε, ναι παιζει κι αυτο. Αλλα δεν συγκρινεται με την...αντρικη βαρβατιλα.

Θεμα 4.

Ειχε σχεδια του Μικελαντζελο , αλλα δεν πηγα. Ντρεπομαι που το λεω αλλα στην παρουσα φαση 7 λιρες εισοδο (φοιτητικο) ειναι σχετικα ακριβο για το βαλαντιο μου. Πηγα ομως στα εκθεματα μοντερνας τεχνης απο Μεση Ανατολη. Και μ'αρεσε πολυ. Η αραβικη γραφη σαν βαση για ζωγραφιες και κολαζ, προσωπογραφιες, εξυπνες παρουσιασεις μοντερνων τεχνικων οπως για παραδειγμα ενα αδειο σημειωματαριο στο οποιο εκανε προτζέκτ (γμτ δεν ξερω πως να το πω στα ελληνικα) γραφη που παρομοιαζε αραβικο ιερο κειμενο αλλα ηταν ανθρωπακια που περπατουσαν και αλλαζε και καλα, το κειμενο (ενταξει, χαλια περιγραφη, αναθεμα κι αν καταλαβει κανεις, αλλα δεν μπορω να το περιγραψω καλυτερα). Γενικα, ηταν ωραια.

Θεμα 5.

Και τελευταιο. Ο τιτλος του ποστ, The Warren Cup, αφορα ενα κυπελο που αναπαριστα 2 αντρες να κανουν ερωτα. Κατασκευαστηκε στη Ρωμη, πιθανολογειται απο Ελληνες τεχνιτες και αναπαριστα επισης Ελληνες ανδρες. Η κομμωση και η ενδυση ειναι ελληνικη.

Βρεθηκε στην Ιερουσαλημ στα 1900, η σοκαριστικη για την εποχη αναπαρασταση αναγκασε τα μουσεια να μη το δεχονται. Κατεληξε σε εναν ιδιωτη, τον Warren. Καπου στα τελη της δεκαετιας του 50 εγινε ξανα προσπαθεια να παει σε μουσειο αλλα νιεντε. Τελικα το δεχτηκε το βρετανικο το σωτηριο ετος 1999.

Το κυπελο εχει δυο αναπαραστασεις. Στη μια ενα αγορι μπρουμυτα (αγορι, επειδη το σωμα ειναι σχετικα ασχηματιστο) και ενας νεαρος ανδρας απο πανω (με γραμμωση, κλασσικο ελληνικο σωμα αμφορεων, αγαλματων κτλ). Στη δευτερη δυο ανδρες, ο ενας καθιστος κι ο αλλος απο πανω. Μικρη λεπτομερεια, ενας υπηρετης προβαλλει απο την πορτα, θελει να πει κατι ή απλα παιρνει ματι?

Ολα τα παραπανω ειναι οι σημειωσεις διπλα απο το εκθεμα και εγραψα οτι θυμαμαι. Εαν κατι εχω παρανοησει ή δεν θυμαμαι, dont shoot. Update: Περισσοτερα εδω.

Ενω εχουμε ηδη παρει μια γερη δοση ακρατου ερωτισμου, βλεπουμε κι ενα σωρο αλλα εκθεματα με φαλλους, μια σειρα απο εικονες, νομιζω απο την Αυστρια, οπου και εδειχνε τι παθαινουν οι ομοφυλοφιλοι, σε μορφη: Υβρη-Οργη-Τιμωρια-Κατακραυγη-Πονος-Διωγμος...και μια σκηνη απο το Brokeback Mountain με τα μαναρακια. Αυτα συγκρατησα και γραφω περιληπτικα.

Και συζηταμε με την Ε. οτι δεν υπηρχε περιπτωση 8-9χρονων οταν μας μαθαιναν για τους ενδοξους προγονους να μας κοτσαρουν και εναν αμφορεα με 2 τυπους να χαμουρευονται. Και μενεις στα μαυρα σκοταδια. Γενικα λυπηθηκα που για ακομη μια φορα ειδα οτι ενω στα αρχαια χρονια ηταν κατι αποδεκτο, μετα εγινε το μπαμ (θρησκειες? συντηρητισμος?) και για αιωνες οι ομοφιλοφιλοι υπεστησαν τοσα και τοσα.

Ηταν μια σχετικα καλη μερα. Νομιζω πως πρεπει σιγα σιγα να βγω απο το καβουκι και να περπατω αναμεσα σε κοσμο και παλι...I'm too old for depression. And so little time...

ηλιθια αποριουλα (4)

2006-05-29T22:38:00.000+01:00

Που βαζεις τα παπουτσια μετα τη βροχη?

(στο φουρνο, στους 100, πανω-κατω).

(κι ομως συνεβη, γιατι η τρελα δεν παει στα βουνα...)

Η καλλονη.

2006-05-26T03:04:00.000+01:00

Ειναι ωραια να υπαρχει ενας ανθρωπος που προσπαθει να κανει αυτη τη μερα ιδιαιτερη. Ακομα κι οταν ξερει οτι δεν ειμαι καλα και οτι δεν θα εχει την καλυτερη ανταποκριση. Τοτε εχει ακομα πιο μεγαλη αξια.

Ειναι ωραια να υπαρχει μια καλλονη και να φερνει μια τουρτα. Φετος εσβησα τουρτα πολυ γλυκια. Μ' ενα κοκκινο κερι.

Νοιωθω περιεργα. Η μερα πηγε στραβα και ηθελα να μιζεριασω. Αλλα δεν με αφησε. Η καλλονη.

Και οταν ηρθε το πρωι μου 'ρθαν δακρυα. Για χιλιους λογους.

Αυριο περιμενω ν' ακουσω τα ευχαριστα! Μετα θα φαμε, θα πιουμε και θα χαρουμε!

Φ. ευχαριστω για τα χρονια πολλα! Περαστικα!

Ειχα καποιες απογοητευσεις, πηρα καποιες αποφασεις. Μια σχεση που πρεπει να ανασκαλευτει. Να δω αν μπορω να σωσω κατι ή να την αφησω να πλευσει, να χαθει και να κρατησω τις γλυκιες αναμνησεις. Για ποσο ακομα θα κλαιω? Ουφ δεν ξερω, εχω ρομαντικη σκεψη οσον αφορα τις σχεσεις, νομιζω πως κρατανε για παντα. Αραγε τιποτα δεν κραταει για παντα?

Η κατακλειδα: καλλονη ευχαριστω. Με συγκινησες πολυ κι ας μη το εδειξα. Σου ευχομαι με ολη μου τη ψυχη να πανε ολα καλα, να ξεπερασεις τις δυσκολιες, να ζησεις γλυκα και ομορφα.

Μικρη και τριανταφυλλενια.

2006-05-25T04:28:00.000+01:00

Ημουν καποτε. Τωρα ειμαι (νοιωθω) γρια. Περυσι τετοια μερα ταξιδευα για Βερολινο. Με περιμενε ενα τσιζκεικ με φραουλες! Φρεσκιες! Μετα βγηκαμε για μπυρες.

Λιγες μερες πριν, ειχαμε κανει παρτυ. Μου ειχαν κανει τουρτα σοκολατα. Με κουκλακια και κουνελακια και μια μεγαλη πασχαλιτσα. Ηταν πολυ νοστιμη. Κι εγω ενοιωθα μικρο κοριτσακι. Οπως τοτε στο σπιτι μου, με τη μαμα, το μπαμπα και τον μικρουλη μου (ξυπνα ηλιθια, δεν ειναι μικρος, ειναι 17).

Περυσι εσβησα 2 τουρτες. Φετος θελω να εξαφανιστω. Να φυγω απο το σπιτι. Να κλεισω το κινητο. Να μην με βρει κανεις. Να μην χρειαστει...

Να προσποιηθω οτι ειμαι καλα.
Να ακουστω χαμογελαστη.
Να πω ευγενικα ευχαριστω.
Να πω ναι πανε καλα οι σπουδες.
Να δωσω εξηγησεις γιατι χαθηκα (ισως).
Να ακουσω φωνες...που δεν θελω...γιατι με πονανε...

Να προσποιηθω οτι ειμαι καλα...

Να προσποιηθω οτι ειμαι καλα....

Να προσποιηθω οτι ειμαι καλα...

( -γιατι να προσποιηθεις?
-σουτ.
-γιατι να προσποιηθεις?
-βουλωστο.
-γιατι να προσποιηθεις?
-σκασεεεεεεε.)

Απο τελη Σεπτεμβρη εχει αρχισει η κλιση. Μεχρι τοτε καλα. Μεχρι τοτε ευτυχισμενα. Μετα...

Τωρα τελη Μαη. Κι εχεις φτασει στον πατο. Και μου λεει οτι δεν θελω να γινω καλυτερα, και οτι πρεπει να προσπαθησω, και οτι εγω φταιω σε μεγαλο βαθμο.

Θα επρεπε να ημουν μαζι του στη Σαρωνιδα, να βλεπουμε το ηλιοβασιλεμα και να τρωμε παγωτο, να μου λεει βλακειες κι εγω να γελαω, να κοιμηθουμε αγκαλια.

Εχω μαραζωσει. Και δεν μπορω μακρια του. Γιατι ειναι ο ηλιος μου. Γιατι ολα αρχιζουν και τελειωνουν μ' εναν ερωτα. Κι οποιος πει το αντιθετο ειναι μαλακας. Μεγαλος μαλακας.

Γιατι δεν μπορω να καταλαβω πως εφτασα ως εδω. Γιατι γραφω αυτο το ποστ μισομεθυσμενη και κλαιγοντας.

Γιατι νοιωθω δυστυχισμενη. Γιατι ειμαι 24 και νοιωθω 80.

Γιατι αν εβλεπε ο πατερας μου θα ελεγε οτι ειμαι χαζη και μακαρι να ειχε τα χρονια μου.

Και ολα μου φταινε. Ολα. Εχω νευρα για ολα, με ολους. Δεν κοιμαμαι, δεν τρωω.

Επιλογη. Ατιμη λεξη. Να πας να γαμηθεις ηλιθια επιλογη.

Στο διαολο ηλιθιο μπλογκ. Που σου βγαζω τα σωψυχα. Οποιος διαβασει αυτο το μαλακισμενο ποστ, που θα το κανω παμπλις γιατι ειμαι κι εγω ηλιθια, συγνωμη. Και σε σενα Ε. και σενα Φ. που ξερω οτι θα το διαβασετε.

Δε γουσταρω τη μιζερια γαμωτο. Κι εχω βουτηχτει σ'αυτη μεχρι το λαιμο φετος. Οπως παει θα με πνιξει.

Ασυναρτητα λογια. Τι περιμενεις, εχω πιει, εχω κανει κεφαλι, γιορταζω τα γενεθλια μου ρε.

Αυτα. Παω για υπνο. Εαν. Κοιμηθω. Αν δεν γραψω σε λιγες μερες εχω πεσει απο το παραθυρο ή εχω ριξει υδραργυρο στ'αυτι. Ετσι θα κανω την αρχη και στο deadbloggers.com

(αστειακι βρε. δεν χανω το χιουμορ μου. ακομα.)

ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

Ο Εκτωρ, ο Ουντεζε, το γατακι.

2006-05-23T04:05:00.000+01:00

Διαβαζα τωρα τα ποστ των Τυπος Νυχτερινος, Κυκλαμινο του Βουνου και Art-Attack σχετικα με τα ζωα και συγκινηθηκα. Και ειναι περιεργο αυτο για μενα γιατι εχω μεγαλο προβλημα με τα ζωα. Δεν μπορω να ακουμπησω κανενα ζωο. Εχω τοσο προβλημα που δεν μπορω να πιασω μεγαλο κομματι κρεας πχ. για να το κοψω και να μαγειρεψω, το δινω και το κοβει αλλος. Περπαταω στο δρομο και ελεγχω δεξια-αριστερα για σκυλια. Ειχαμε ενα καναρινακι καποτε, τον Αλεξανδρο (μη γελατε, ηταν φαεινη ιδεα της μανας μου το ονομα, επειδη της αρεσε πολυ) και ηθελε σωνει και καλα να το πιανω για να το βγαζω απο το κλουβι για να το καθαρισει καλα. Αμ δε. Οσο πιασατε εσεις τον Αλεξανδρο, αλλο τοσο κι εγω. Δεν μπορω να νοιωσω αυτην την αισθηση του ζωντανου, κατι μου συμβαινει, ταραζομαι.

Εχουμε ενα κτημα και παντα ειχαμε ζωα. Σκυλια απειρα. Θυμαμαι σκηνικο, ειχαμε φυγει απο την Αθηνα για την πολη μου, καποια Χριστουγεννα, με ενα μωρο σκυλακι για το κτημα. Κι ο αδερφος μου ηταν μωρακι, οποτε η μανα μου καθοταν πισω μαζι του κι εγω συνοδηγος. Το σκυλακι στα ποδια μου. Γκρινιαζα τοσο πολυ που ο πατερας μου σταματησε στην εθνικη και μου λεει: "κατεβα". Καλα, προτιμας το σκυλι απο την κορη σου, του λεω. Εαν εισαι τετοια δεν σε θελω, απανταει. Το βουλωσα, τι να εκανα, απ' το να ειμαι στο 23χλμ Εθνικης Αθηνων-Λαμιας και να κανω οτοστοπ Γεναρη μηνα, ηταν ομως 7ωρο ταξιδι-μαρτυριο. Ουτε ο Χριστος τετοιο γολγοθα (ενταξει, υπερβαλλω λιιιγο).

Το προβλημα χειροτερεψε οταν πηγα στο σπιτι της κοπελας του θειου μου για να παιξουμε μονοπολι. Εγω τοτε ημουν 12. Ειχαν ενα κανις με το εξης χουι: οποιος ερχοταν, ολα οκ. Εαν πηγαινες να φυγεις, ορμουσε για να μην σε αφησει. Πολυ φιλοξενο το κανις. Δεν σ'αφηνε να πλησιασεις εξωπορτα με τιποτα (εννοειται πως αυτο το εμαθα κατοπιν εορτης). Γενικα καλα περασα εκεινο το απογευμα, δεν με πλησιαζε το σκυλι. Ημουν cool. Μεχρι που πηγα σε εναν καθρεφτη (γαμημενε καθρεφτη διπλα στην εξωπορτα) να δω εαν μου ειχε φυγει το σιδερακι, ειχα σαβουρωσει κατι κουλουρουκια πιο πριν. Ορμαει το σκυλι, δαγκωνει πρωτα γαμπα. Αρχιζω να τσιριζω εγω και να τρεχω. Ορμαει το σκυλι, δινει κι ενα πηδο και τσουπ αρπαζει κωλομερι. Συνεχιζω να τρεχω εγω με το κανις να κρεμεται απο τον κωλο μου. Για να μην τα πολυλογω, αυτο σταθηκε αφορμη να βλεπω σκυλια και να γινομαι λουης-κεντερης- θανου-με-ολα-τα-τελευταιας-τεχνολογιας-υπεραναβολικα.

Και μετα απο τοσο μπουρου-μπουρου φτανω στο θεμα. Ο Εκτωρας. Ο αδερφος μου παιρνει σκυλι. Ενα ροτβαιλερ. Μωρακι. Πως θα παει στο κτημα, μεσα στο χειμωνα, θα παγωσει. Οικογενειακο συμβουλιο. ΧΩΡΙΣ εμενα. Εγω Αγγλια. Αποφαση: το σκυλακι θα ξεχειμωνιασει σπιτι. Μια συνηθισμενη μερα, τηλεφωνο με αδερφο.

- Α, δεν σου πα. Πηρα σκυλι, μπλα μπλα μπλα...και ειναι σπιτι τωρα μεχρι την ανοιξη.
- (γκντουπ)...
- Ελα, που εισαι, ζεις?

Αχ...οτι και να πω ειναι λιγο. Τα Χριστουγεννα που μας περασαν εκανα ενα μικρο βηματακι στο μεγαλο δρομο της ζωης: "Πως να γινεις καλυτερος ανθρωπος". Ο Εκτωρ ηταν απαιχτος. Αυτο που με τρελανε πιο πολυ ηταν που καταλαβαινε οτι φοβομουν και με πλησιαζε αργα, ηρεμα και παντα σταματουσε αρκετα κοντα μου για να το χαιδεψω, εαν ηθελα και απλωνα το χερι, και αρκετα μακρια για να μην ταραχτω.

Οποτε ημουν στο μπανιο και εκανα πιστολακι, ερχοταν και μου εκανε παρεα. Μολις ακουγε το θορυβο, τσουπ ετρεχε στο μπανιο και καθοταν ακριβως απο εξω, παντα σε αποσταση. Μολις εδειχνα οτι ημουν ετοιμη για καποιο χαδι, ερχοτανε κοντα μου. Αχ ηταν πολυ πολυ γλυκος. Μουσουδιτσα απιστευτη. Περιεργα συναισθηματα ρε γαμωτο. Πρωτη φορα καταλαβα αυτους που αγαπανε τοσο τα ζωα, τον αδερφο μου, τον Κωστη...Καλα το σκυλακι μιλαμε υπεραγαπαει τη μανα μου. Οποτε τη βλεπει παθαινει συγκοπη απο τη χαρα του.

Ετσι λοιπον καταλαβαινω την "Τυπος Νυχτερινος", την Ελπιδα, τον Αρτ-Ατακ και το αγχος του για το γατακι. Ειλικρινα ευχομαι να πανε ολα καλα με αυτα τα ζωακια και να βρουν ιδιοκτητες. Δυστυχως δεν μπορουμε να παρουμε εμεις, εχουμε ηδη οσα μπορουμε να φροντιζουμε αξιοπρεπως.

Για την ιστορια, πηρανε ακομα ενα μωρο-σκυλακι (Φοξ-τσοπανοσκυλο) που και εκεινο πηγε για λιγο στο σπιτι μου, ο Εκτωρ αψογος, το δεχτηκε με αγαπη. Τωρα ειναι και οι δυο στο κτημα. Εκει εχουμε ακομα ενα σκυλι, την Ιρμα (νομιζω τσοπανοσκυλο κι αυτη). Ειχε καρκινο αλλα τωρα ειναι μια χαρα. Επεσε πολυ θεραπεια βεβαια, απειρες ενεσεις, ο μπαμπας μου ετρεχε καιρο αλλα μας λεει οτι οποτε τον κοιταζει στα ματια του ρχεται κατι. Υποπτευομαι οτι αναπηδα λιγο η καρδια του.

Δυστυχως δεν εχω ξεπερασει το προβλημα ακομη. Ηταν λιγη η επαφη με τον Εκτωρ, περιπου 3 βδομαδες και δεν ηταν αρκετη. Αλλα κατι μου κανε. Κατι μεσα μου. Αυτο ειναι αρκετο...για την ωρα.

Τωρα.

2006-05-21T15:48:00.000+01:00

I want you now
Tomorrow won't do
There's a yearning inside
Αnd it's showing through
Reach out your hands
And accept my love
We've waited for too long
Enough is enough
I want you now
My heart is aching
My body is burning
My hands are shaking
My head is turning
Do you understand
It's so easy to choose
We've got time to kill
We've got nothing to lose
I want you now
And I dont mean to sound
Like one of the girls
That's not what I'm trying to do
I don't want to be
Like one of the girls
I just want you now
Because I've got a love
A love that won't wait
A love that is growing
And it's getting late
Do you know what it means
To be left this way
When everyone's gone
And the feelings they stay
I want you now

χρονια πολλα. σ'αγαπαω. πολυ.

ηλιθια αποριουλα (3)

2006-05-17T20:11:00.000+01:00

Υπαρχει κατι πιο ωραιο απ' το "ν' αγαπας"?

(ν' αγαπας τη μαμα σου, τ' αδερφι σου, τον παππου σου, τον κολλητο σου, το παιδι σου, την κοπελα σου, το αγορι σου, τους φιλους σου, τους συνανθρωπους σου, οποιους αγαπας τελοσπαντων! Δεν υπαρχει τιποτα σπουδαιοτερο. Αχ ποσο τους αγαπω...νοιωθω την καρδια μου ετοιμη να ξεχειλισει).

Soundtrack εξεταστικης

2006-05-16T01:07:00.000+01:00

Shuffle it baby

Hurt (johny cash)
Shine (kwan)
O Pastor (madredeus)
Lux Aeterna (clint mansell)
Crazy (patsy cline)
Litanie des Saints (doctor john)
Goodnight moon (vidar busk)
Henry Lee (nick cave, pj)
Conversation piece (david bowie)
Remember the Tinman (tracy chapman)
You do something to me (paul weller)
Dust in the wind (kansas) (θυμασαι...και χαμογελας)
Gente (presuntos implicados)
New beginning (tracy chapman)
Swan lake (tchaikovsky)
Nothing else matters (metallica)
Angels (αχ robbie)
Fallin (alicia keys)
Ironic (alanis morissette) (καποτε ηθελες να γινεις αλανις)
Kiss from a rose (seal)
Every word you say (sade)
Where is my mind (pixies)
Sometimes (james)

Τωρα τελος. Και...I'm... feeling good

No title

2006-05-14T00:22:00.000+01:00

Ειναι η στιγμη της απολυτης βαρεμαρας.

Που ξυνεσαι κατω απο το αριστερο σου αυτι και βαριεσαι να σηκωσεις το δαχτυλο.
Που σε λιγο θα τσουζουν τα χειλη σου απο τη διψα και βαριεσαι να πιεις νερο. Ακομα κι οταν εχεις το μπουκαλι διπλα.
Που εχει μια ωραια ταινια στην τηλεοραση και βαριεσαι να πιασεις το τηλεκοντρολ.
Που εισαι στη μεση ενος γαματου βιβλιου και βαριεσαι να διαβασεις μια γραμμη.
Που εχεις να φας απο χθες και βαριεσαι να ανοιγοκλεισεις το σαγονι. Και εννοειται πως δεν εχεις μαγειρεψει αλλα εχεις παρει κατι φριχτο απ'εξω.
Που σε παιρνει τηλεφωνο καποιος που αλλοτε μιλας με τις ωρες και το κλεινεις στο 5ο δευτερολεπτο (καλα ειμαι, γεια, τουυυυτ).
Που κατουριεσαι ελεεινα και κρατιεσαι. Κι ας ποναει η φουσκα. (εισαι μαλακας)
Που εχεις μια σακουλα με σκουπιδια στα ποδια σου και δεν την πετας. Απλα την κλωτσας. Μια φορα.
Που εχει πεσει ενα τσουλουφι στο ματι και δεν το κουνας.
Που δεν κουνας ουτε καν το κεφαλι. (εισαι πανιβλακας)
Που ακους τα ιδια τραγουδια απο το πρωι. Ειναι δυο. Κι ειναι ασχετα.
Που εχουν γλιστρισει τα γυαλια στη μυτη και δεν τα σηκωνεις. Και βλεπεις μισα θολα μισα κανονικα.
Που εχει τοση ζεστη στο δωματιο που δυσκολευεσαι ν' αναπνευσεις. Και δεν κανεις τιποτα. (ανοιξε παιδι μου το παραθυρο, πας καλα?)
Που εχει μουδιασει το δεξι σου ποδι. Εδω και ωρα.
Που κοντευει να μουδιασει και το αριστερο.
Που

Η αβασταχτη ελαφροτητα του διαβαζειν.

2006-05-12T03:00:00.000+01:00

- Τι κανεις?
- Διαβαζω Καφκα.
- Καφκα? Νομιζα διαβαζες Πεσσοα.
- Ναι αλλα μου επεσε λιγο βαρυς και το αφησα.
- ...

Το μοναδικο γιατρικο.

2006-05-06T20:01:00.000+01:00

Ειναι μια αγκαλια. Ν'αγκαλιασεις καποιον που αγαπας πολυ.

Εαν μου ελεγαν να χτυπησω το κεφαλι μου 3 φορες σε ενα τοιχο, για να ξεφυγω απο την κωλοκατασταση, εγω θα το χτυπουσα 4.

(my kingdom for a hug...)

ηλιθια αποριουλα (2)

2006-05-02T14:08:00.000+01:00

Αχυρα εχουν στο κεφαλι τους οσοι κανουν το προγραμμα της τηλεορασης?

( για ακομη μια φορα αποδεικνυεται πως η βλακεια δεν γνωριζει συνορα, γλωσσες, εθνικοτητες κτλ. Στις 2 και 3 το πρωι οι αχαρακτηριστοι βαζουν ντοκιμαντερ και ωραιες εκπομπες).

The little fox.

2006-04-30T03:15:00.000+01:00

Ολο το χειμωνα ακουγα ενα παιδι να τσιριζει. Μου ειχε σπασει τα νευρα. Εβγαινα να δω γιατι κλαιει το σκασμενο, ηταν σκοτεινα, δεν διεκρινα τιποτα.

Ηρθε η ανοιξη, μεγαλωσε η μερα, φως. Το ειδα το παιδι που τσιριζε.

Τι θελει μια μικρη αλεπου στο δυτικο Λονδινο?

Πειναει. Φερνει και μια φιλη της μερικες φορες. Ευτυχως δεν τσιριζουν μαζι.

Αγαπημενος παραγωγος over.

2006-04-28T01:52:00.000+01:00

Μολις ακουσα τον Ανδρεα Μαλλιαρη απο το Δευτερο Προγραμμα της ΕΡΤ να κλεινει την εκπομπη του. Σταματαει. Δεν ξερω λεπτομερειες. Στενοχωρηθηκα. Τον ακουγα πολλα χρονια. Γαμωτο πολλες εργασιες παρεα. Ακομα και τωρα εργασια κανω. Ποσες εκπομπες και ποσες εργασιες.

Εστελνα και αφιερωσεις. Η M. απο το Cambridge στελνει φιλια στους δικους της. Ποιος θα ακουγε βεβαια 2 και 3 το πρωι. Και γυρναω καποια Χριστουγεννα και βαζω στο ραδιο του αυτοκινητου Μαλλιαρη και ελεγα στους δικους μου τον ακουω Αγγλια. Και μου λεει η μανα μου κανεις κι αφιερωσεις? σ'ακουσε ο Δ. Κοιτα να δεις, νυχτερινη βαρδια, ραδιοφωνο στην δουλεια και μ'ακουσε. Ακομα και τωρα που το λεω, χαιρομαι ρε γαμωτο.

Σκατα, θα κλαψω τωρα για εναν παραγωγο και μια εκπομπη. Ναι αλλα μου εκανε παρεα. Κλαιω, δεν με νοιαζει.

ηλιθια αποριουλα (1)

2006-04-25T01:40:00.000+01:00

Μα καλα, αυτο το σκατοListerine γιατι καιει τοσο πολυ?

(ειπαμε να εξοντωσει τα μικροβια και τα βακτηρια και την πλακα και ο,τι αλλο, αλλα αυτο στο τελος θα εξοντωσει κι εμενα).

Γιατι τα βιβλια ειναι ακριβα;

2006-04-18T21:49:00.000+01:00

Πολλες φορες εχω αναρωτηθει γιατι τα βιβλια ειναι ακριβα στην Ελλαδα? Μηπως εγω τα βρισκω ακριβα? Εκανα μια γρηγορη ερευνα για τα βιβλια που θελω να διαβασω και εβγαλα οτι η μεση τιμη ενος βιβλιου ειναι 20 ευρω. Συνεπως εαν θελω τεσσερα βιβλια το μηνα παμε στα 80 ευρω. Και τωρα θα μου πεις, δεν εχεις 80 ευρω το μηνα για βιβλια? Ε οχι δεν εχω. Δεν εχω ρε γαμωτο επειδη πραγματικα δεν εχω. Οχι επειδη τα δινω αλλου.

Τι σκατα, ολα τα εχω κοψει ή μετριασει. Σινεμα στη χαση και στη φεξη, νοικιαζουμε dvd και μοιραζομαστε το ποσο, φαγητο εξω σε εξαιρετικες περιπτωσεις και σε "να το σηκωνει η τσεπη μου" εστιατορια. Ρουχα δεν αγοραζω πολλα, λιγα και καλα. Καλλυντικα επισης το ιδιο. Αυτοκινητο δεν εχω, βενζινες-συντηρηση μηδεν. Εξω για καφε-ποτο βγαινω 1-2 φορες τη βδομαδα και αν (πω πω πολυ μιζερη ακουγομαι, αμαν). Να κοψουμε και το διαβασμα τωρα? Θελω να αγορασω μερικα βιβλια οταν κατεβω Ελλαδα και μου εχει τσακισει τον προυπολογισμο. Δηλαδη τι να κανω, να κοψω το φαι? Ισως αυτο ειναι μια λυση. Θα τρωω μερα παρα μερα. Κι αν θελω πιο ακριβα βιβλια καθε δυο μερες. Ετσι σιγα-σιγα θα χωραω απο την χαραμαδα της πορτας και δεν θα χρειαζεται να την ανοιγοκλεινω κιολας.

Εμ γι αυτο ξεπουλησε η εφημεριδα που εδινε δωρο ενα "κλασικο αριστουργημα". Γιατι εαν πηγαινες να το παρεις απο το βιβλιοπωλειο να το διαβασουν τα παιδακια σου, θα επρεπε επισης να κλεψεις μερικα κερια απο μια κοντινη εκκλησια για να μην ξοδεψεις ρευμα κατα την αναγνωση, συνεπως θα εκανες ισοζυγισμα στα μηνιαια εξοδα.

Και δεν μπορω να καταλαβω γιατι δεν τα βγαζουν σε πιο φτηνο χαρτι, οπως εδω στην Αγγλια που εχουν τα λεγομενα paperback, με 23 ευρω πηρα προχθες τρια βιβλια. Μηπως φταιει κι αυτο που βγαινουμε συνεχεια τελευταιοι και καταιδρωμενοι ως αναγνωστικο κοινο?

Θελω με τα 80 ευρω να μπορω να παρω 8 βιβλια και οχι 4. Και να μπορω να αγορασω αρκετα ειδη βιβλιων, οχι τα παιδικα που κανουν 10-15 ευρω ή διηγηματα ή μικρες ποιητικες συλλογες. Θελω να βγαλουν τα απαντα απο διαφορους συγγραφεις και να κανουν 7 ευρω. Εδω πως βρηκα τα απαντα του Ποε με πεντε λιρες και μαλιστα σε γαματη εκδοση?

Ορισμενα πραγματα ρε γαμωτο, πρεπει να ειναι φτηνα. Κι ενα απο αυτα ειναι και τα βιβλια. Γιατι μπορουν ολοι να διαβασουν. Ολοι. Τα παιδια, οι νεοι, οι ηλικιωμενοι, οι εχοντες καποια αναπηρια, οι αρρωστοι, οι μιζεροι, οι εξωστρεφεις, οι καταθλιπτικοι, οι χαρουμενοι...

Παλι σε φιλους θα καταφυγω, δανειζομαι βιβλια, δανειζω βιβλια, ωραια συναλλαγη αυτη. Τιμια κι απο καρδιας.

Love is all around you*

2006-04-16T14:34:00.000+01:00

Ενας λογος σοβαρος** για να στενοχωρηθω που δεν ειμαι κατω με τους δικους μου ειναι που δεν θα μπορεσω να βοηθησω τη μανα μου (υπαρχει πιο γλυκια λεξη?) τωρα που θα εχει μουσαφιρηδες και θα κουραστει. Α ρε γαμωτο, να μπορουσα να αλλαζαμε μεση εστω και γι αυτες τις πεντε μερες...

*μακαρι να σε βοηθουσε και στις δουλειες.
** οι αλλοι ειναι εγωιστικοι και καλοπερασης, εκτος απο εναν ακομη, εξισου σημαντικο.

Πολιτικη αναλυση # 1

2006-04-07T21:29:00.000+01:00

Τελειωνει μια συνεδριαση της βουλης και σιγα-σιγα φευγουν ολοι. Στο δρομο ειναι μια γιαγιουλα. Δυο μεγαλοσχημοι βουλευτες αντιθετων παραταξεων πιανονται αγκαζε και προχωρουν στον ιδιο δρομο συζητωντας τα τεκταινομενα. Η γιαγια γουρλωνει τα ματια και αναφωνει:

- Καλε αυτοι ειναι φιλοι!

(εμ τι νομιζες γιαγια, ολα τα μοιραζουν μια χαρα αναμεταξυ τους).

* Πηγη: νομιζω εφημεριδα "Τα Νεα", παει καιρος που το διαβασα.

Στη φωλια του κουκου.

2006-04-03T17:49:00.000+01:00

Το ξεζουμισμα της 20ετιας.Αυτο κανει ο σπιτονοικοκυρης μου.Και τι μου λενε εμενα για συνταξιουχους που πανε στα χωρια τους μετα τη δουλεια και καλλιεργουν ντοματες και αγγουρακια.Αυτος βρηκε μια ευκαιρια σε καλη περιοχη του Λονδινου,αγορασε ενα βικτωριανο σπιτι με απειρα δωματια και τα νοικιαζει σε φοιτητες.Ειναι 76 (με το ενα ποδι στον ταφο,που λεει ο λογος) και βγαζει ενα ματσο λεφτα.Με πολυ προχειρους υπολογισμους σταντάρντ 7 χιλιαδες λιρονια το μηνα.Χωρις να κανει απολυτως τιποτα.Και ατεκνος.Συνεπως θα τα παρει μαζι του.(γμτ τα ιδρωμενα λεφτα του μπαμπα θα πανε πιθανον παλι σε αδερφαρες* κληρικους)

Το σπιτι ειναι για τρελα γελια.Ειναι για γελια μεχρι δακρυων,και οδυρμων μη σου πω.Και σιγουρα εχουν πεσει πολλα κλαματα εδω μεσα.Το καταλαβαινω,το σπιτι εχει κακη αυρα.Οχι οτι πιστευω σ'αυτα αλλα καπου πρεπει να ριξω την κακη διαθεση που εχουμε σχεδον ολοι εδω μεσα.Μηδενικη συντηρηση,απαισια δωματια,ψιλοβρωμια και γενικα μια "ανοικοκυροσυνη"**.

Και γιατι μενω/ουμε εδω?Εκει που πατανε ολοι,στην αναγκη.Στη δικια μου περιπτωση (οπως και των περισσοτερων φοιτητων) η αναγκη μου να αποκομισω προσοντα για ενα καλυτερο αυριο.Κουνια που μας κουναγε,αλλα τελοσπαντων δεν ειναι της παρουσης.Κοινως,σπουδαζω και πρεπει καπου να μεινω και να το σηκωνει η τσεπη μου.Και ηρθα στο μαντρι (μπε μπε).

Ο αχαρακτηριστος το ειπε κιολας: επειδη φετος τα περισσοτερα παιδια ειμαστε "πιο παλιοι" και εχουμε μεινει σε απειρα σπιτια και εστιες,ειχαμε καποιες παραπανω απαιτησεις.Και μας ειπε οτι η νεα γενια ειναι πιο εξυπνη(!),τα προηγουμενα χρονια ηταν προβατα και δεν ζητουσαν τιποτα.Να γελασω ή να κλαψω?

Ετσι ειναι το ελληνικο δαιμονιο.Η απατεωνια σε ολο της το μεγαλειο.Πριν χρονια εμενα σ' ενα αλλο σπιτι,ο συζυγος αγγλος και η γυναικα του ελληνιδα.Αυτος μια χαρα, ευγενικος, τυπικος, σωστος.Αυτη να βγαλει απο τη μυγα ξιγκι.Σκεφτοντουσαν για το ενοικιο και ειχαν πει σε κατι παιδια 800 λιρες.Μετα απο λιγη ωρα τους ξαναπαιρνουν και λεει:"Ηπιαμε ενα καφε και να μωρε ειπαμε να το κανουμε 900 λιρες".Ενας καφες και 100 λιρες.Μαλιστα. Ακριβος βγηκε ο καφες.Χρυσαφενιος.

Μου φαινεται θα γινω κι εγω σαν τον Τζακ στην ταινια του τιτλου,μπηκα γνωστικη και θα βγω λαλεμενη.Γιατι ποση μαλακια μπορει να σηκωσει ο εγκεφαλος μου...ε?

*ουδεν προβλημα με τους gay, μεγιστο προβλημα με τους τραγοπαπαδες.
**δεν ξερω αν υπαρχει αυτη η λεξη, μαλλον οχι.

Ο κλεφτης

2006-03-31T12:40:00.000+01:00

Διαβαζα τωρα το μπλογκ του Till για την κωλοχωρα μας και συγκεκριμενα για τους ξενωνες απεξαρτησεις και θυμηθηκα ενα περιστατικο:

Ενα βραδυ,σχετικα αργα,γυρνουσε ο μπαμπας μου απ'εξω με εναν φιλο του και περασαν μπροστα απο το μπακαλικο της γειτονιας.Ενας νεαρος προσπαθουσε να το διαρρηξει η' το ειχε ηδη ανοιξει και εκλεβε,δεν θυμαμαι καλα.Μανι-μανι,πανε,τον αρπαζουν και παιρνουν τηλεφωνο τον ιδιοκτητη τον οποιον τον ξερουν τα απειρα χρονια,ολοι παιδια στην ιδια γειτονια μεγαλωσανε.

Ο κλεφτης ηταν πρεζονι και ετρεμε απο το φοβο του.Αρχισανε το κηρυγμα: "γιατι βρε παιδι μου,και τι καταλαβες τωρα" και τα σχετικα.Σε καποια φαση τον ρωτανε "τινος παιδι εισαι εσυ?".Το παιδι απανταει του ταδε."Τι λες βρε παιδι μου,ανηψιος του Μητσου του μαστορα?".Αποφασιζουν να μην παρουν την αστυνομια αλλα το θειο να ρθει να τον μαζεψει.

Μετα απο πολλα χρονια,ερχεται μια μερα ο πατερας μου και μας λεει"σημερα χαρηκα".Ειχε παει σε ενα συνεδριο στη Θεσσαλονικη και τον πλησιαζει ενας καλοφτιαγμενος,κουστουμαρισμενος ανδρας και του σφιγγει το χερι:

"Δε με θυμαστε,εγω ομως σας θυμαμαι πολυ καλα.Σας ευχαριστω για εκεινο το βραδυ που δεν πηρατε την αστυνομια,αλλα το θειο μου".

Ενα αδιαμφισβητητο γεγονος ειναι οτι εαν το παιδι δεν ηταν του ταδε,σιγουρα θα τηλεφωνουσαν στην αστυνομια και πιθανον να ειχε αλλη καταληξη.Εαν μεναμε σε μεγαλη πολη,στην Αθηνα για παραδειγμα και ο πατερας μου εβλεπε ενα πρεζονι να κανει διαρρηξη πιθανον ουτε καν να πλησιαζε.Θα επαιρνε την αστυνομια και θα πηγαινε στο σπιτι του.Μπορει να μην επαιρνε καν,απλα θα ετρεχε σπιτι του.

Οταν κατι δεν το ξερουμε,το φοβομαστε γαμωτο.Αυτα.

Προλογος

2006-01-29T00:01:00.000Z

Αυτο το online ημερολογιακι (ξανα)-ξεκινα με αφορμη την αναγκη για γραψιμο (και συζητηση) οποιονδηποτε θεματων σκεφτομαι και με απασχολουν και θα ηθελα να τα διαβασουν οι φιλοι μου και ολοι οσοι ακομη θελουν.